روزنامه گل
حامی ترینی - در فوتبال اروپا نتایج سه بر دو، چهار بر یک و حتی پنج بر سه دیگر اتفاقاتی غیرمنتظره نیستند. در لیگ برتر ایران اما همچنان یک گل میتواند برای تعیین سرنوشت نود دقیقه کافی باشد. تفاوتی که شاید در نگاه اول به سبک بازی تیمها مربوط باشد، اما آمار فصل جاری نشان میدهد با مسئلهای جدیتر روبهرو هستیم: فقر گل در فوتبال ایران.تا وقفه ملی نوامبر، در ۱۰۵ مسابقه لیگ برتر ایران تنها ۲۰۹ گل به ثمر رسیده است؛ یعنی میانگین ۱٫۹۹ گل در هر مسابقه. در مقابل، میانگین گل در لیگ برتر انگلیس ۲٫۷۳، لالیگای اسپانیا ۲٫۸۹، لیگ فرانسه ۲٫۹۶، سریآ ایتالیا ۳٫۱۱ و بوندسلیگای آلمان ۳٫۴۸ گل بوده است. لیگ هلند نیز با میانگین ۳٫۸۹ گل، تقریباً دو برابر فوتبال ایران گل تولید کرده است.
برای درک بهتر این اختلاف کافی است بدانیم در هر ده مسابقه بوندسلیگا بهطور متوسط نزدیک به ۳۵ گل به ثمر میرسد؛ درحالیکه همین تعداد مسابقه در لیگ ایران فقط ۲۰ گل دارد. حتی لیگ انگلیس که در میان پنج لیگ بزرگ اروپا کمترین میانگین گل را در این فصل داشته، حدود ۳۷ درصد بیشتر از لیگ ایران گل تولید کرده است.

اما اختلاف فقط به میانگین گل محدود نمیشود. در لیگ هلند ۷۲ درصد مسابقات حداقل سه گل داشتهاند. این نسبت در آلمان ۷۰ درصد، ایتالیا ۶۰ درصد، فرانسه ۵۷ درصد، اسپانیا ۵۵ درصد و انگلیس ۴۷ درصد بوده است. در ایران اما فقط ۳۲ درصد بازیها با سه گل یا بیشتر به پایان رسیدهاند. یعنی تقریباً دو مسابقه از هر سه بازی لیگ برتر ایران حداکثر دو گل داشته است.آمار مسابقات بدون گل نیز معنادار است. از ۱۰۵ مسابقه لیگ ایران، ۱۷ بازی صفر بر صفر تمام شده است؛ یعنی حدود ۱۶ درصد مسابقات. در همین مقطع، از ۱۱۰ مسابقه سریآ ایتالیا فقط دو بازی بدون گل بوده و در لیگ هلند از ۱۰۸ مسابقه تنها یک بازی با نتیجه صفر بر صفر به پایان رسیده است!حتی در خود لیگ ایران نیز نتایج کمگل کاملاً غالباند. علاوه بر ۱۷ تساوی بدون گل، ۲۰ مسابقه با نتیجه یک بر صفر و ۱۸ بازی با نتیجه یک بر یک خاتمه یافته است. مجموع این سه نتیجه، ۵۵ مسابقه از ۱۰۵ بازی را شامل میشود؛ یعنی بیش از نیمی از مسابقات لیگ برتر!

مشکل فقط مهاجمان نیستند
طبیعی است که بخشی از این فاصله به کیفیت بازیکنان تهاجمی، ضعف بازیسازی و کمبود مهاجمان تمامکننده مربوط باشد. اما نمیتوان از نقش تفکر محافظهکارانه بسیاری از مربیان ایرانی چشم پوشید.در فوتبال ما، گل اول اغلب به معنای آغاز عقبنشینی است. تیمی که جلو میافتد، بهجای تلاش برای گل دوم، به حفظ نتیجه فکر میکند. از سوی دیگر، تیمهای زیادی از ابتدا با هدف گل نخوردن وارد زمین میشوند و برای رسیدن به دروازه حریف برنامه مشخصی ندارند.ترس از شکست، امنیت شغلی پایین مربیان، کیفیت نامناسب بعضی زمینها و ضعف ساختارهای تهاجمی، مجموعهای از عوامل احتمالی این وضعیت هستند. البته برای اثبات سهم هرکدام، به بررسیهای فنی مستقل نیاز است.نکته جالب اینکه حتی در همین لیگ کمگل، سپاهان با ۲۳ گل در ۱۲ مسابقه و پرسپولیس با ۲۰ گل در همین تعداد بازی نشان دادهاند که میتوان به میانگین گلزنی بالاتری رسید. در مقابل، تیمهایی مانند ذوبآهن با شش گل در ۱۲ مسابقه، عمق مشکلات تهاجمی لیگ را آشکار میکنند.
فوتبال برای گل زدن است!
البته هر مسابقه پرگلی لزوماً زیبا نیست و هر بازی کمگلی هم کسلکننده نیست. اما وقتی اختلاف میانگین گل در ایران با لیگهای معتبر جهان به این اندازه میرسد، دیگر نمیتوان همهچیز را با تفاوت سبک بازی توجیه کرد.فوتبال ایران به تغییر نگرش نیاز دارد؛ نگرشی که در آن پیروزی یک بر صفر پایان آرزوهای تهاجمی یک تیم نباشد و مربیان برای خلق موقعیت و گلزنی بیشتر نیز مورد ارزیابی قرار بگیرند.در اروپا گل اول معمولاً انگیزهای برای گل دوم است؛ در فوتبال ایران گاهی بهانهای برای دفاع کردن تا سوت پایان!
#حامی ترینی #اختصاصی گل #لیگ برتر #لیگ برتر انگلیس #بوندسلیگا #لالیگا