روزنامه گل

مصطفی قدم خیر - اظهارات ادموند اختر درباره یاسر آسانی، از آن حرف‌هایی است که نباید زیر آوار تعصب و هیاهوی هواداری گم شود.

پیشکسوت استقلال به نکته‌ای اشاره کرده که در چند روز گذشته، زیر سایه جنجال فحاشی کمک‌داور و دفاع برخی چهره‌های باشگاه از ستاره آلبانیایی، کمتر مورد توجه قرار گرفته است: استقلال برای استفاده از توانایی‌های آسانی هزینه هنگفتی پرداخت می‌کند، اما حالا درست در مقطعی حساس، باید تاوان بی‌انضباطی همین بازیکن را بدهد.اختر می‌گوید آسانی پنجاه درصد تیم است، دو میلیون دلار دستمزد می‌گیرد و حق ندارد کاری کند که باشگاه چند مسابقه از حضورش محروم شود. شاید درباره سهم پنجاه درصدی آسانی در استقلال بتوان بحث کرد، اما اصل حرف او کاملاً قابل دفاع است. بازیکنی که بیشترین تأثیر را در کیفیت هجومی تیم دارد، باید بیش از دیگران مراقب رفتارش باشد، نه کمتر از آنها.

ماجرای فحاشی علیرضا ایلدروم را نمی‌توان نادیده گرفت. بررسی فایل‌های صوتی اتاق VAR نیز به برخورد انضباطی با کمک‌داور منجر شده و او دو ماه از قضاوت محروم شده است. هیچ مقام رسمی مسابقه‌ای حق ندارد به بازیکن توهین کند و شأن داوری را زیر سؤال ببرد. اما این تمام ماجرا نیست. اگر قرار باشد رفتار زشت یک کمک‌داور، مجوز رفتار زشت بازیکن باشد، دیگر چه چیزی از مفهوم حرفه‌ای‌گری باقی می‌ماند؟

آسانی فوتبالیست نوجوانی نیست که برای نخستین بار در معرض فشار و تحریک قرار گرفته باشد. او بازیکنی باتجربه، ملی‌پوش و یکی از گران‌ترین مهره‌های استقلال است. بازیکنی در این سطح باید بداند کنترل خشم بخشی از وظایف حرفه‌ای اوست. همان‌طور که موظف است در لحظه مناسب پاس بدهد، شوت بزند یا تصمیم تاکتیکی درست بگیرد، باید بتواند در برابر تحریک حریف و حتی اشتباه یا رفتار نامناسب داور نیز خودش را کنترل کند.

حالا نتیجه چیست؟ آسانی از زمین اخراج شده، استقلال یک امتیاز بیشتر از مسابقه اهواز به دست نیاورده و در ادامه نیز باید دست‌کم یک مسابقه را بدون یکی از مؤثرترین بازیکنان خود پشت سر بگذارد. یک جلسه محرومیت دیگر هم بالای سر او باقی مانده که اجرای آن تعلیق شده است. شاید حکم انضباطی چندان سنگین به نظر نرسد، اما خسارت فنی حتی یک غیبت نیز می‌تواند بسیار بیشتر از عدد محرومیت باشد.

استقلال در جدول لیگ برتر در موقعیتی نیست که بتواند امتیازات را به‌آسانی از دست بدهد. آبی‌ها پس از تساوی مقابل استقلال خوزستان، با ۲۱ امتیاز و یک بازی کمتر در رده پنجم قرار گرفته‌اند. این یعنی فرصت صعود وجود دارد، اما حاشیه امنیت چندانی در کار نیست. در چنین شرایطی، هر مسابقه می‌تواند موقعیت استقلال را در کورس بالای جدول تغییر دهد. یک پیروزی، تیم را به مدعیان نزدیک‌تر می‌کند و یک توقف، ممکن است فاصله را افزایش دهد.مسئله دقیقاً همین‌جاست. وقتی تیمی درگیر رقابت فشرده برای رسیدن به صدر است، غیبت مهره کلیدی فقط به معنای حذف یک نام از ترکیب اصلی نیست. استقلال با آسانی، ابزار مهمی برای حمله از کناره‌ها، عبور از مدافع مستقیم، ایجاد موقعیت و تغییر جریان مسابقه دارد. او می‌تواند در بازی‌های بسته، با یک حرکت انفرادی یا ارسال خطرناک، تعادل دفاع حریف را بر هم بزند. این ویژگی برای تیمی که گاهی در خلق موقعیت با مشکل مواجه می‌شود، یک امتیاز بزرگ است.

بدون آسانی، کادر فنی ناچار است بخشی از ساختار هجومی خود را تغییر دهد. بازیکن جانشین ممکن است از نظر دوندگی، سرعت یا تعهد تاکتیکی عملکرد مناسبی داشته باشد، اما الزاماً همان کیفیت را در موقعیت‌های یک‌به‌یک و تصمیم‌گیری در یک‌سوم هجومی ارائه نخواهد کرد. حتی اگر استقلال بتواند جای خالی او را پر کند، این تغییر اجباری، بخشی از تمرکز و انرژی کادر فنی را به مسئله‌ای اختصاص می‌دهد که اساساً نباید به وجود می‌آمد.

از این منظر، دو مسابقه پیش روی استقلال اهمیت ویژه‌ای دارند؛ یکی به دلیل غیبت قطعی آسانی و دیگری به عنوان آزمونی برای بازگشت او و مدیریت شرایط پس از محرومیت. استقلال باید هم از این مقطع حساس جدول عبور کند و هم مطمئن شود بازیکنش بار دیگر با یک واکنش نسنجیده، محرومیت تعلیقی را به اجرا نمی‌گذارد.

نکته تأسف‌آورتر، واکنش برخی افراد درون باشگاه است. دفاع از حقوق آسانی در برابر توهین احتمالی یا اثبات‌شده کمک‌داور، وظیفه باشگاه محسوب می‌شود. استقلال باید از طریق مراجع قانونی پیگیر تخلف ایلدروم می‌شد؛ همان‌طور که شد. اما دفاع حقوقی از بازیکن با توجیه رفتار غیرحرفه‌ای او تفاوت دارد. چرا برخی اصرار دارند این دو موضوع را به یکدیگر گره بزنند؟

مگر نمی‌توان همزمان گفت ایلدروم مرتکب تخلف شده و آسانی نیز رفتار زشتی انجام داده است؟ مگر محکوم کردن فحاشی کمک‌داور مستلزم چشم بستن بر حرکت زننده بازیکن استقلال است؟ اتفاقاً باشگاهی که برای یک ستاره هزینه هنگفتی می‌پردازد، باید بیش از هر مجموعه دیگری از او پاسخگویی بخواهد.دستمزد بالا فقط پاداش استعداد نیست؛ بهای مسئولیت هم هست. بازیکنی که قرارداد سنگین امضا می‌کند، متعهد می‌شود توانایی‌هایش را در خدمت موفقیت تیم قرار دهد. این تعهد به نود دقیقه دویدن و بازی کردن محدود نمی‌شود. مراقبت از آمادگی جسمانی، رعایت انضباط، پرهیز از محرومیت‌های قابل اجتناب و حفظ تمرکز تیم نیز بخشی از همان قرارداد حرفه‌ای است.

حالا اگر استقلال در مسابقه بدون آسانی امتیاز از دست بدهد، چه کسی پاسخگو خواهد بود؟ ایلدروم که محروم شده است؟ کمیته انضباطی که حکم صادر کرده؟ یا بازیکنی که با وجود تمام تجربه و دستمزدش نتوانسته در چند ثانیه حساس بر رفتار خود مسلط باشد؟البته مسئولیت شکست یا توقف احتمالی یک تیم را نمی‌توان تماماً بر دوش یک بازیکن غایب گذاشت.

استقلال باید آن‌قدر ساختارمند باشد که با نبود یک ستاره فرو نریزد. اما این واقعیت، مسئولیت آسانی را از بین نمی‌برد. تفاوت بزرگی وجود دارد میان غیبت بازیکن به دلیل مصدومیت و محرومیتی که با خویشتن‌داری قابل پیشگیری بوده است.استقلال برای قهرمانی به توانایی آسانی نیاز دارد، اما پیش از آن به حرفه‌ای‌گری او محتاج است. ستاره بودن فقط به تعداد گل‌ها، پاس گل‌ها و دریبل‌های موفق نیست. ستاره واقعی کسی است که در دشوارترین لحظات، منافع تیم را بر خشم شخصی خود مقدم بداند.ایلدروم بابت رفتار خود مجازات شده است؛ اما چه کسی خسارت احتمالی استقلال را جبران می‌کند؟این پرسشی است که آسانی و حامیانش در باشگاه باید به آن پاسخ دهند.استقلال برای درخشش ستاره‌اش پول داده، نه برای تماشای او روی سکوهای محرومیت!