روزنامه گل

شاهین طهرانی - در فوتبالی که گاهی صدای اعتراض مدیران، مربیان و بازیکنانش از صدای سوت داور بلندتر است، سپاهان مسیر متفاوتی را انتخاب کرده؛ مسیری که شاید به اندازه جنجال‌های دیگر مدعیان خبرساز نباشد، اما در بلندمدت می‌تواند ارزشمندتر از بسیاری از پیروزی‌های پرسر‌وصدا باشد.

تیم محرم نویدکیا در میان چهار مدعی اصلی فوتبال ایران، تصویری از آرامش، تمرکز و ثبات ارائه می‌دهد؛ ویژگی‌هایی که این روزها در فوتبال باشگاهی ما به کالایی کمیاب تبدیل شده‌اند.نگاهی به فضای اطراف مدعیان کافی است تا تفاوت سپاهان آشکار شود. پرسپولیس همچنان با فشار توقعات، انتقادها و حاشیه‌های داخلی دست‌وپنجه نرم می‌کند. استقلال هرچند در زمین به دنبال تثبیت جایگاه خود است، اما بیرون از زمین کمتر روزی را بدون بحث و جنجال پشت سر می‌گذارد. تراکتور نیز با مجموعه‌ای از تنش‌ها، اعتراض‌ها و موضع‌گیری‌های تند، بخشی از انرژی خود را صرف مسائلی می‌کند که ارتباط مستقیمی با فوتبال ندارند.در چنین فضایی، سپاهان بیش از آنکه درباره داوری، رقبا یا اتفاقات بیرونی حرف بزند، تلاش می‌کند پاسخ‌هایش را در زمین مسابقه بدهد.

این تفاوت اتفاقی نیست. بخش مهمی از آن به شخصیت سرمربی سپاهان برمی‌گردد. محرم نویدکیا از دوران بازیگری تا امروز، کمتر به دنبال ساختن تصویر یک مربی جنجالی از خودش بوده است. او برای اثبات اقتدارش نیازی به فریاد کشیدن، تهدید کردن یا ورود به جنگ‌های رسانه‌ای ندارد. اقتدار نویدکیا از جنس دیگری است؛ آرام، کم‌حرف و متکی به کار فنی.البته آرامش به‌تنهایی امتیاز نمی‌آورد و هیچ تیمی صرفاً به دلیل کم‌حاشیه بودن قهرمان نمی‌شود. اما وقتی این آرامش با نظم تاکتیکی، شناخت بازیکنان و ثبات تصمیم‌گیری همراه شود، به یک مزیت رقابتی تبدیل خواهد شد.این آرامش البته به معنای نبود مشکلات نیست. سپاهان فصل را در شرایطی آغاز کرد که جدایی تعدادی از بازیکنان و محدودیت‌های مالی، دست نویدکیا را برای تقویت تیم بسته بود. خود محرم نیز پس از پیروزی مقابل ملوان به دشواری‌های ابتدای فصل اشاره کرد. با این همه، او به‌جای تبدیل مشکلات به دستاویزی برای توجیه ناکامی، تلاش کرد از داشته‌هایش مجموعه‌ای منسجم بسازد.

نتیجه این رویکرد حالا در زمین دیده می‌شود. سپاهان در سه بازی خانگی اخیر خود ۱۴ گل زده و تنها یک گل دریافت کرده است. پیروزی چهار بر صفر برابر ملوان نیز تیم نویدکیا را به ۲۶ امتیاز و صدر جدول رساند. مهم‌تر اینکه گل‌های این تیم میان بازیکنان مختلف تقسیم شده؛ از احسان حاج‌صفی و امید نورافکن گرفته تا آرش رضاوند، کسری طاهری و مهدی لیموچی. این تنوع، نشانه تیمی است که برای رسیدن به دروازه حریف تنها یک راه و یک ستاره ندارد.در مسابقه با ملوان، سپاهان حتی نشان داد که آرامش فکری سرمربی‌اش به انعطاف تاکتیکی هم تبدیل شده است. نویدکیا آگاهانه در مقاطعی از پرس شدید فاصله گرفت تا از فضای پشت مدافعان حریف استفاده کند. چنین تصمیمی نشان می‌دهد که او اصراری به تحمیل یک شکل ثابت از فوتبال ندارد و می‌تواند متناسب با ویژگی‌های حریف، برنامه‌اش را تغییر دهد اما شاید مهم‌ترین دستاورد محرم، شکل دادن به فضایی باشد که در آن بازیکنان کمتر درگیر مسائل بیرونی می‌شوند. در سپاهان فعلی نه نیمکت ذخیره به میدان دائمی اعتراض تبدیل شده، نه هر تصمیم فنی سرمربی به بحرانی رسانه‌ای انجامیده و نه باشگاه برای اثبات قدرت خود ناچار است هر هفته وارد جدال تازه‌ای شود.

این وضعیت برای تیمی با آن همه ستاره و توقع، اتفاق کوچکی نیست. مدیریت رختکن پرستاره، گاهی دشوارتر از طراحی یک سیستم تاکتیکی است. محرم توانسته میان بازیکنان باتجربه و جوان‌ترها تعادل برقرار کند و مجموعه‌ای بسازد که موفقیت فردی در آن زیر سایه موفقیت تیمی قرار می‌گیرد.البته فصل هنوز طولانی است و سپاهان نیز روزهای سختی پیش رو دارد. صدرنشینی فعلی، آن هم در رقابتی فشرده، تضمینی برای قهرمانی نیست. اما تفاوت مهم زردپوشان با بسیاری از رقبایشان این است که فعلاً انرژی مجموعه بیشتر صرف پیشرفت فنی می‌شود تا مدیریت بحران‌های خودساخته.در فوتبال ایران معمولاً مربی پرخاشگر را مقتدرتر می‌دانند و مدیر جنجالی را مدافع سرسخت‌تر منافع باشگاه معرفی می‌کنند.

محرم نویدکیا در حال ارائه تعریف متفاوتی از اقتدار است؛ اقتداری که نه از بلندی صدا، بلکه از کیفیت کار و میزان تسلط بر مجموعه به دست می‌آید.سپاهان شاید در پایان فصل قهرمان شود و شاید هم نشود، اما همین حالا در یک زمینه از بسیاری از مدعیان جلوتر است: نشان داده که می‌توان در بالاترین سطح رقابت کرد، جاه‌طلب بود، گل‌های فراوان زد و برای قهرمانی جنگید، بی‌آنکه هر هفته برای فوتبال ایران حاشیه تازه‌ای ساخت.در لیگ پرهیاهوی ایران، محرم نویدکیا با صدای آرامش حرف بزرگی می‌زند؛ برای مدعی بودن، لازم نیست جنجالی باشی!