روزنامه گل

مارینا سوری - قرار بود مجتبی حسینی در کنار یحیی گل‌محمدی بخشی از پروژه بازسازی تیم ملی امید باشد، اما حالا سر از نیمکت تیمی درآورده که بیش از هر چیز به یک عملیات نجات احتیاج دارد. سرمربی سابق ذوب‌آهن، پیکان و آلومینیوم اراک، در یکی از دشوارترین مقاطع دوران مربیگری خود مسئولیت هدایت مس شهربابک را پذیرفته؛ تیمی که در نخستین تجربه حضورش در لیگ برتر، هنوز طعم پیروزی را نچشیده و با پنج امتیاز از دوازده مسابقه، در انتهای جدول قرار گرفته است.این انتخاب از دو جهت قابل تأمل است؛ هم برای مربی‌ای که نامش در ارتباط با نیمکت تیم ملی امید مطرح بود و حالا باید برای فرار از سقوط بجنگد، هم برای باشگاهی که رؤیای حضور در لیگ برتر خیلی زود جای خود را به کابوس بازگشت به دسته پایین‌تر داده است.

مس شهربابک فصل گذشته با قاسم شهبا به لیگ برتر صعود کرد، اما فاصله میان موفقیت در لیگ یک و دوام آوردن در بالاترین سطح فوتبال ایران، بسیار بیشتر از آن چیزی بود که شاید مدیران باشگاه تصور می‌کردند. پنج تساوی و هفت شکست در دوازده هفته، کارنامه‌ای نیست که بتوان آن را صرفاً به بدشانسی نسبت داد. این آمار از تیمی حکایت دارد که هنوز نتوانسته خودش را با الزامات لیگ برتر هماهنگ کند.جدایی شهبا نیز گرهی باز نکرد. مس در دو مسابقه بعدی شکست خورد و حالا حسینی وارث تیمی شده که علاوه بر مشکلات فنی، از نظر روحی نیز زیر فشار سنگین ناکامی‌های متوالی قرار دارد.اما آیا حسینی می‌تواند مس را نجات بدهد؟پاسخ مثبت، غیرممکن نیست؛ هرچند مأموریت بسیار دشواری پیش روی او قرار دارد. مهم‌ترین ویژگی حسینی، سابقه کار با تیم‌هایی است که معمولاً امکانات و مهره‌هایشان با مدعیان قهرمانی قابل مقایسه نبوده است. او با فوتبال نتیجه‌گرا، سازمان دفاعی و اهمیت جزئیات تاکتیکی در تیم‌های کم‌ستاره آشنایی دارد. چنین تجربه‌ای می‌تواند برای مس شهربابک ارزشمند باشد.

با این حال، نخستین وظیفه سرمربی جدید نه ارائه فوتبال زیباست و نه حتی تغییر اساسی سبک بازی. حسینی قبل از هر چیز باید مس را به تیمی تبدیل کند که شکست دادنش دشوار باشد. تیمی که در دوازده مسابقه حتی یک پیروزی نداشته، ابتدا باید از نظر دفاعی به ثبات برسد، فاصله خطوطش را کاهش دهد و اشتباهاتی را که به گل خوردن منجر می‌شوند، به حداقل برساند.مس در شرایط فعلی بیش از نمایش‌های چشم‌نواز، به امتیاز احتیاج دارد. گاهی یک پیروزی اقتصادی یا حتی چند تساوی متوالی می‌تواند اعتمادبه‌نفس ازدست‌رفته بازیکنان را احیا کند و زمینه تغییر روند را فراهم آورد.

چالش دوم، کیفیت نفرات است. هیچ مربی‌ای نمی‌تواند صرفاً با تغییر آرایش تاکتیکی، تمام ضعف‌های یک تیم را برطرف کند. اگر مس در بعضی پست‌ها با کمبود بازیکن مؤثر روبه‌رو باشد، مدیران باشگاه باید در نخستین فرصت نقل‌وانتقالاتی به کمک کادر فنی بیایند. استخدام مربی جدید بدون فراهم کردن ابزار لازم، تنها انتقال مسئولیت ناکامی از یک نفر به نفر دیگر خواهد بود.مسئله سوم، زمان است. دوازده هفته از مسابقات گذشته و مس تنها پنج امتیاز جمع کرده است. در لیگی هجده‌تیمی که چهار تیم به دسته پایین‌تر سقوط می‌کنند، چنین شروعی به معنای از دست رفتن بخش مهمی از حاشیه امنیت است. حسینی باید هرچه سریع‌تر روند امتیازگیری را تغییر دهد؛ زیرا حتی بهتر شدن کیفیت بازی، بدون کسب امتیاز، دردی از تیم قعرنشین دوا نمی‌کند.

البته هنوز بیش از نیمی از فصل باقی مانده و همین موضوع بزرگ‌ترین نقطه امید مس است. اختلاف امتیاز با تیم‌های بالاتر، هر اندازه نگران‌کننده باشد، در این مقطع الزاماً جبران‌ناپذیر نیست. اما شرط بازگشت، آغاز فوری روند پیروزی‌هاست؛ نه موکول کردن تحول به نیم‌فصل دوم.

نکته جالب اینکه حسینی با پذیرش این پیشنهاد، ریسک بزرگی را به جان خریده است. حضور در کادر تیم ملی امید می‌توانست مسیر حرفه‌ای متفاوت و کم‌فشارتری برای او رقم بزند، اما نیمکت مس شهربابک جایی برای پنهان شدن پشت وعده‌های بلندمدت ندارد. اینجا عملکرد مربی با امتیازهای هفتگی سنجیده می‌شود.اگر حسینی موفق به حفظ مس در لیگ برتر شود، شاید این دستاورد از بسیاری از نتایج خوب گذشته‌اش ارزشمندتر باشد. اما اگر ناکام بماند، نام او نیز به فهرست مربیانی اضافه خواهد شد که نتوانستند یک تیم تازه‌وارد را از سقوط نجات دهند.مس شهربابک هنوز محکوم به سقوط نیست، اما دیگر فرصت زیادی برای آزمون‌وخطا ندارد. حسینی آمده تا مسیر تیم را عوض کند؛ مسیری که فعلاً مستقیم به لیگ یک ختم می‌شود.حالا باید دید مربی‌ای که قرار بود در ساختن آینده فوتبال ایران نقش داشته باشد، می‌تواند آینده یک تیم لیگ برتری را نجات بدهد یا نه.