روزنامه گل

مجتبی حسین مرشدی - اظهارنظر پایان رأفت درباره موقعیت ازدست‌رفته سرگیف، بیش از کیفیت فنی مهاجم پرسپولیس، نوع نگاه برخی پیشکسوتان به مسئولیت خود در قبال باشگاه را زیر سؤال می‌برد. برداشت مهاجم سابق پرسپولیس از صحنه، این بوده که سرگیف توپ را به‌عمد بیرون زده است؛ برداشتی که دست‌کم بدون شواهد روشن، نمی‌توان آن را مبنای قضاوت درباره نیت یک بازیکن قرار داد. مگر می‌توان صرفاً با تماشای یک صحنه، با اطمینان درباره انگیزه و قصد بازیکن حکم صادر کرد؟سرگیف موقعیت خراب کرده؛ شاید هم موقعیتی که یک مهاجم حرفه‌ای نباید از دست بدهد. می‌توان از کیفیت پایین ضربه، ضعف تمام‌کنندگی و حتی اشتباه باشگاه در جذب او نوشت. اما میان نقد فنی و مطرح کردن احتمال عمدی بودن یک اشتباه فوتبالی، فاصله‌ای جدی وجود دارد.

عجیب‌تر اینکه چنین برداشتی از سوی مهاجم سابق پرسپولیس مطرح می‌شود؛ کسی که خودش سال‌ها فوتبال بازی کرده و قاعدتاً بهتر از بسیاری می‌داند در کسری از ثانیه چه اشتباهاتی ممکن است رخ بدهد. آیا هر ضربه ناموفقی نشانه بی‌انگیزگی یا تعمد است؟ اگر چنین منطقی را بپذیریم، باید درباره بسیاری از موقعیت‌های ازدست‌رفته در تاریخ فوتبال نیز همین تردیدها را مطرح کنیم!اما مسئله اصلی فراتر از سرگیف و پایان رأفت است. پیشکسوت در فوتبال ایران قرار است چه کارکردی داشته باشد؟آیا صرف پوشیدن پیراهن یک باشگاه در گذشته، مجوزی دائمی برای اظهارنظرهای بی‌محابا درباره بازیکنان امروز است؟ آیا پیشکسوتان هیچ مسئولیتی در قبال پیامد حرف‌های خود ندارند؟پیشکسوت قرار نیست روابط عمومی باشگاه باشد یا چشم بر ضعف بازیکنان ببندد. اتفاقاً نقد فنی صریح، بخشی از اعتبار و مسئولیت اوست. اما نقد باید چیزی به فهم فوتبال اضافه کند، نه اینکه با طرح گمانه‌هایی درباره نیت بازیکنان، زمینه افزایش فشار روانی بر آنها را فراهم آورد.

سرگیف فعلاً بازیکن پرسپولیس است. خوب یا بد، کادر فنی باید با همین داشته‌ها کار کند. شاید در آینده مهاجم بهتری جذب شود و شاید هم سرگیف هرگز انتظارات را برآورده نکند، اما امروز تشدید فشار بر او چه مشکلی را حل می‌کند؟ آیا با زیر سؤال بردن انگیزه‌اش، گلزن‌تر می‌شود؟ آیا اعتمادبه‌نفس ازدست‌رفته‌اش بازمی‌گردد؟ یا فقط فشار هواداران بر او بیشتر و کار سرمربی دشوارتر خواهد شد؟این دقیقاً همان نقطه‌ای است که دلسوزی می‌تواند به نقض غرض تبدیل شود.پیشکسوتی که موفقیت پرسپولیس را می‌خواهد، با یک اظهارنظر نسنجیده ممکن است ناخواسته به تضعیف همان تیم کمک کند؛ آن هم در شرایطی که تیم برای عبور از مشکلاتش بیش از هر چیز به تمرکز و آرامش احتیاج دارد.

متأسفانه بخشی از فضای پیشکسوتی در فوتبال ایران به مسابقه‌ای برای بیان تندترین اظهارنظرها تبدیل شده است؛ گویی هرکس جنجالی‌تر حرف بزند، دلسوزتر است! درحالی‌که اعتبار پیشکسوت نه به تعداد مصاحبه‌ها، بلکه به وزن حرف‌ها و مسئولیتی است که در قبال آنها می‌پذیرد.پرسپولیس از پیشکسوتانش انتظار سکوت ندارد؛ انتظار انصاف، تحلیل و مسئولیت‌شناسی دارد.سرگیف را می‌توان به خاطر گل نزدن نقد کرد، اما نسبت دادن نیت و انگیزه به یک ضربه ناموفق، بدون شواهد کافی، کمکی به حل مشکلات پرسپولیس نمی‌کند. پیشکسوتی که قرار است گرهی از کار تیم باز کند، نباید خودش گره تازه‌ای به مشکلات آن اضافه کند.