روزنامه گل

آیدا شهبازی - حرکت یاسر آسانی در مسابقه استقلال و استقلال خوزستان، حالا به آزمونی برای صداقت مدعیان اخلاق و قانون تبدیل شده است. تصاویر منتشرشده از رفتار بازیکن آلبانیایی در مواجهه با کمک‌داور، بحث بزرگی به راه انداخته و ارزیابی کارشناسان نیز احتمال محرومیتی فراتر از یک جلسه را مطرح کرده است. با این حال، عجیب‌ترین بخش ماجرا نه خود حرکت آسانی، بلکه تلاش برخی استقلالی‌ها برای توجیه آن است!از فشار روانی مسابقه می‌گویند، از رفتار کمک‌داور، از سوءتفاهم و حتی از اینکه حرکت آسانی اساساً معنای توهین‌آمیزی نداشته است. انگار قرار است برای هر رفتار بحث‌برانگیز یک ستاره، فرهنگ لغت تازه‌ای اختراع شود!

البته آسانی حق دفاع دارد و کمیته انضباطی نیز باید پس از بررسی تصاویر، گزارش داور و توضیحات بازیکن تصمیم بگیرد. اما دفاع حقوقی با ماله‌کشی رسانه‌ای تفاوت دارد. اولی بر سند و استدلال تکیه می‌کند و دومی می‌کوشد با توجیهات مختلف، اصل ماجرا را به حاشیه ببرد.

برآیند اظهارنظرهای کارشناسی منتشرشده، احتمال محرومیت چندجلسه‌ای آسانی است؛ نه صرفاً محرومیت معمول ناشی از اخراج.برخی کارشناسان حقوقی از احتمال چهار یا پنج جلسه محرومیت سخن گفته‌اند. این اعداد حکم قطعی نیستند، اما نشان می‌دهند موضوع از نظر انضباطی جدی‌تر از آن است که بتوان با چند توضیح احساسی از کنارش گذشت.

نکته جالب، موضع برخی مسئولان استقلال است. یک نفر از فشار واردشده به بازیکن حرف می‌زند و دیگری رفتار کمک‌داور را عامل عصبانیت او معرفی می‌کند. بسیار خوب؛ فرض کنیم کمک‌داور هم رفتار مناسبی نداشته است. آیا این موضوع به بازیکن اجازه می‌دهد هر واکنشی نشان دهد؟ مگر قانون فوتبال اجرای مقررات را به میزان عصبانیت بازیکنان مشروط کرده است؟اگر کمک‌داور تخلف کرده، باید به تخلف او رسیدگی شود. اگر آسانی هم مرتکب رفتار توهین‌آمیز شده، باید پاسخ‌گو باشد. این دو موضوع نه یکدیگر را خنثی می‌کنند و نه می‌توان یکی را بهانه نادیده گرفتن دیگری قرار داد.

مشکل اصلی، همان اخلاق دوگانه آشنای فوتبال ایران است. کافی است بازیکن تیم رقیب حرکتی مشابه انجام دهد تا همین مدافعان امروز، از ضرورت برخورد قاطع، حفظ اقتدار داوری و احترام به قانون سخن بگویند. اما وقتی پای ستاره محبوب خودشان در میان باشد، ناگهان همه‌چیز نیازمند تفسیر و توجیه می‌شود!آسانی بازیکن بسیار مهمی برای استقلال است. غیبت احتمالی او می‌تواند برنامه‌های هجومی سهراب بختیاری‌زاده را به هم بریزد و هزینه سنگینی به تیم تحمیل کند. اما مگر اهمیت فنی یک بازیکن باید در میزان مسئولیت‌پذیری انضباطی او تخفیف ایجاد کند؟

اتفاقاً بازیکنی که می‌داند تیم تا این اندازه به حضورش وابسته است، باید بیشتر مراقب رفتارش باشد.باشگاه استقلال حق دارد از بازیکنش دفاع کند، اما بهتر است این دفاع به انکار واقعیت یا توجیه هر رفتاری تبدیل نشود. دفاع از منافع باشگاه الزاماً به معنای دفاع از تمام اقدامات بازیکنان نیست. گاهی بهترین حمایت از یک ستاره، یادآوری مسئولیت حرفه‌ای اوست، نه تلاش برای بی‌اهمیت جلوه دادن رفتارش.حالا نوبت کمیته انضباطی است که بدون توجه به نام باشگاه، جایگاه بازیکن و حساسیت مسابقات آینده، درباره پرونده تصمیم بگیرد. نه محرومیت نمایشی برای جلب رضایت مخالفان استقلال قابل قبول است و نه تخفیف احتمالی برای فرار از فشار هواداران.

آسانی اگر تخلفی نکرده، باید تبرئه شود؛ اگر تخلفش ثابت شده، باید مطابق قانون مجازات شود. به همین سادگی!فوتبال ایران به اندازه کافی از تبعیض و برخوردهای سلیقه‌ای آسیب دیده است. دیگر لازم نیست برای نجات یک ستاره از محرومیت، معنای رفتارها را هم تغییر بدهیم.قانون قرار نیست به رنگ پیراهن بازیکن احترام بگذارد؛ این بازیکن است که باید به قانون احترام بگذارد.