روزنامه گل

مجتبی حسین مرشدی - در فوتبال ایران کم نیستند بازیکنانی که پیش از بزرگ شدن، ادای بزرگان را درمی‌آورند؛ استعدادهایی که هنوز چند قدم در مسیر حرفه‌ای برنداشته‌اند، اما انتظار دارند همه‌چیز مطابق میلشان پیش برود. در همین پرسپولیس امروز، دو بازیکن را می‌توان کنار هم گذاشت و دو نگاه متفاوت به فوتبال، پیراهن و موفقیت را تماشا کرد: محمد خدابنده‌لو و امیرحسین محمودی. یکی با علاقه، تلاش و صبوری جایگاهش را در ترکیب به دست آورده و دیگری، پیش از تثبیت موقعیت خود، وارد بازی گلایه و طلبکاری شده است.خدابنده‌لو برای رسیدن به پرسپولیس علاقه‌اش را پنهان نکرد.

او از آن دسته بازیکنانی بود که پوشیدن پیراهن سرخ برایش صرفاً یک انتقال حرفه‌ای نبود. بااین‌حال، علاقه به‌تنهایی کسی را بازیکن اصلی پرسپولیس نمی‌کند. خدابنده‌لو هم برای رسیدن به جایگاه امروز خود ناچار بود رقابت کند، نیمکت‌نشینی را تحمل کند و توانایی‌هایش را به مربیان مختلف نشان دهد. آنچه سرانجام او را به مهره‌ای مهم تبدیل کرد، نه مصاحبه‌های اعتراضی، بلکه عملکردش در زمین بود.حالا کافی است به شکست پرسپولیس مقابل فجرسپاسی نگاه کنیم. خدابنده‌لو به دلیل مصدومیت غایب بود و جای خالی‌اش در میانه میدان کاملاً احساس شد.این شاید بهترین تعریف از اهمیت یک بازیکن باشد: وقتی نیست، همه متوجه غیبتش می‌شوند. خدابنده‌لو برای اثبات جایگاهش نیازی به یادآوری مداوم ارزش خود ندارد؛ فوتبال پرسپولیس این ارزش را نشان می‌دهد.

آن سوی ماجرا امیرحسین محمودی ایستاده است. بازیکنی جوان و مستعد که توانایی‌هایش قابل انکار نیست، اما ظاهراً میان استعداد داشتن و ستاره شدن، فاصله چندانی نمی‌بیند. محمودی پس از شکست پرسپولیس مقابل فجر، به جای تمرکز بر ناکامی تیم، از کم‌لطفی مدیران باشگاه گلایه کرد و حتی پای کادر فنی تیم ملی را به میان کشید.البته بازیکن جوان هم حق دارد از وضعیت قراردادش ناراضی باشد. اگر باشگاه وعده‌ای داده و به آن عمل نکرده، باید پاسخگو باشد. اما مسئله فقط اصل مطالبه نیست؛ زمان، مکان و شیوه طرح آن هم اهمیت دارد. وقتی تیمی مثل پرسپولیس در خانه شکست می‌خورد، آیا واقعاً اولین دغدغه بازیکنی که هنوز جایگاه ثابتی در ترکیب ندارد، باید بیان نارضایتی شخصی مقابل دوربین‌ها باشد؟

محمودی باید بداند دعوت به تیم ملی، گواه پایان دوران شاگردی نیست. فوتبال ایران بازیکنان فراوانی داشته که در نوجوانی و جوانی مورد توجه قرار گرفته‌اند، اما هرگز نتوانسته‌اند استعداد اولیه خود را به یک دوران حرفه‌ای موفق تبدیل کنند. فاصله میان بازیکن آینده‌دار و بازیکن تأثیرگذار را نه تعریف رسانه‌ها پر می‌کند، نه دعوت به اردوهای ملی و نه افزایش رقم قرارداد؛ این فاصله فقط با استمرار، پیشرفت و عملکرد مؤثر در مسابقات طی می‌شود.تفاوت خدابنده‌لو و محمودی دقیقاً همین‌جاست. اولی ابتدا تلاش کرد تا حضورش برای تیم ضرورت پیدا کند؛ دومی هنوز در مرحله اثبات این ضرورت است، اما از شرایطش چنان گلایه می‌کند که انگار پرسپولیس حق مسلم او را نادیده گرفته است.

از قضا شرایط فعلی محمودی می‌تواند بهترین فرصت برای اثبات شایستگی‌هایش باشد. پرسپولیس با مشکلات فنی و مصدومیت‌های متعدد روبه‌روست و هر بازیکن جوانی که بتواند گرهی از کار تیم باز کند، فرصت جلب اعتماد مربی و هواداران را خواهد داشت. اما این اعتماد با اعتراض رسانه‌ای به دست نمی‌آید. باید در تمرین و مسابقه آن را ساخت.این مقایسه البته به معنای بی‌نقص بودن خدابنده‌لو یا نادیده گرفتن استعداد محمودی نیست.

خدابنده‌لو هم روزهای ضعیف داشته و محمودی نیز می‌تواند آینده درخشانی پیش رو داشته باشد. بحث بر سر تفاوت دو مسیر است؛ یکی مسیری که از علاقه و تلاش به اعتبار حرفه‌ای رسیده و دیگری مسیری که خطر دارد زیر بار توقعات زودهنگام منحرف شود.محمودی بیست‌ساله هنوز فرصت فراوانی برای پیشرفت دارد. اتفاقاً به همین دلیل باید نسبت به رفتارش حساس بود.

استعداد جوان را نباید با یک مصاحبه محکوم کرد، اما نباید اجازه داد تصور نادرستی از جایگاهش پیدا کند. مربیان و مدیران باشگاه نیز مسئول‌اند که هم حقوق او را رعایت کنند و هم مرز میان مطالبه حرفه‌ای و حاشیه‌سازی را روشن نگه دارند.پرسپولیس باشگاه بزرگی است و پیراهنش قرار نیست صرفاً به دلیل استعداد، سابقه دعوت به تیم ملی یا محبوبیت مقطعی، جایگاه تضمین‌شده‌ای برای کسی ایجاد کند. بازیکن باید هر روز شایستگی پوشیدن آن را ثابت کند.خدابنده‌لو امروز به نقطه‌ای رسیده که غیبتش یکی از دغدغه‌های فنی پرسپولیس است. محمودی اما هنوز باید ثابت کند حضورش می‌تواند چنین اهمیتی داشته باشد.یکی آن‌قدر برای پیراهن پرسپولیس جنگیده که حالا نبودنش مسئله تیم شده؛ دیگری هنوز جایگاهش را تثبیت نکرده، اما طلبکار شده است.این تفاوت میان عاشق بودن و طلبکار بودن است؛ میان بازیکنی ه اعتبارش را در زمین ساخته و استعدادی که باید مراقب باشد پیش از رسیدن، خودش را رسیده تصور نکند.