روزنامه گل

شاهین طهرانی - بعضی پیروزی‌ها را نمی‌شود با نتیجه روی تابلو اندازه گرفت؛ حتی اگر دو بر یک تمام شده باشد.اولین دربی رسمی زنان ایران برگزار شد و پرسپولیس دو بر یک استقلال را شکست داد. اما واقعیت این است که نتیجه، آخرین چیزی است که باید درباره این مسابقه گفت. مهم‌تر از گل‌ها و برنده و بازنده، این است که سرانجام زنان هم صاحب دربی شدند؛ مسابقه‌ای که سال‌ها می‌شد درباره‌اش حرف زد، برایش مطالبه کرد و منتظر ماند، اما حالا بالاخره از روی کاغذ به زمین فوتبال رسیده است.البته چه رسیدنی! بدون تماشاگر، بدون VAR و با انبوهی از اماواگرها و محدودیت‌هایی که انگار قرار نبود بگذارند این اتفاق، بی‌دردسر و طبیعی رخ بدهد. حتی VAR هم به ماجرا راه پیدا نکرد؛ چون داور VAR مرد بود! در کشوری که سال‌هاست درباره حضور زنان در ورزشگاه‌ها بحث می‌کند، هنوز برای برگزاری یک مسابقه فوتبال زنان هم باید از میان موانع و تبصره‌ها عبور کرد.

می‌شود به همه این تناقض‌ها خندید؛ به این همه سخت‌گیری، به این همه ملاحظه و به این همه مسخره‌بازی که دور یک مسابقه فوتبال شکل گرفته است. اما پشت این خنده، واقعیتی تلخ وجود دارد: چقدر ساده‌ترین حق‌ها را برای زنان پیچیده کرده‌ایم. حق بازی کردن، حق دیده شدن، حق رقابت کردن و حق اینکه مسابقه‌شان هم مثل هر مسابقه دیگری، یک رویداد عادی ورزشی باشد، نه اتفاقی که برای برگزاری‌اش باید از هفت‌خوان عبور کرد.

این دربی، در ورزشگاهی بدون تماشاگر برگزار شد؛ اما معنای اجتماعی‌اش از بسیاری از مسابقاتی که سکوهای پر از جمعیت دارند، بزرگ‌تر بود. زنانی در زمین بودند که سال‌ها در حاشیه فوتبال تعریف شده‌اند؛ گاهی به‌عنوان تماشاگرانی که نباید وارد ورزشگاه شوند، گاهی به‌عنوان موضوع یک بحث بی‌پایان و کمتر به‌عنوان فوتبالیست‌هایی که حق دارند بازی کنند، پیشرفت کنند، ستاره شوند و برای تیم‌شان بجنگند.

حالا آنها دربی خودشان را دارند. با پیراهن‌های سرخ و آبی، با هیجان رقابت و با نتیجه‌ای که این بار به سود قرمزها رقم خورد. شاید برای بازیکنان پرسپولیس، این دو گل و این برد خاطره‌ای ماندگار باشد؛ همان‌طور که استقلالی‌ها ممکن است حسرت شکست را با خود به خانه ببرند. اما فراتر از این احساسات فوتبالی، هر دو تیم در مسابقه‌ای حضور داشتند که اصل برگزاری‌اش از نتیجه مهم‌تر بود.

البته نباید از این اتفاق تاریخی، تصویری بی‌نقص بسازیم. برگزاری یک مسابقه، پایان مطالبه نیست. فوتبال زنان به امکانات، پوشش رسانه‌ای، زمین مناسب، حمایت مالی، امنیت شغلی و امکان حضور تماشاگر نیاز دارد. اگر قرار باشد دربی زنان برگزار شود اما همچنان از ابتدایی‌ترین امکانات و شرایط معمول فوتبال محروم بماند، نمی‌توان ادعا کرد که همه راه را رفته‌ایم.اما تاریخ همیشه با اتفاق‌های کامل ساخته نمی‌شود. گاهی یک قدم کوچک، در شرایطی که همه‌چیز برای عقب انداختنش مهیاست، ارزش بزرگی پیدا می‌کند. این مسابقه هم از همین جنس بود: رویدادی که می‌توانست باز هم به تعویق بیفتد، زیر سایه محدودیت‌ها گم شود یا در میان اماواگرها بی‌سرانجام بماند؛ اما بالاخره برگزار شد.

لازم نیست برای خوشحالی از این اتفاق، همه ایرادهایش را فراموش کنیم. می‌شود هم از برگزاری دربی زنان خوشحال بود و هم به نبود تماشاگر اعتراض کرد؛ هم این قدم را به رسمیت شناخت و هم پرسید چرا باید یک مسابقه فوتبال تا این اندازه گرفتار محدودیت شود.پرسپولیس دو بر یک برد؛ اما برنده بزرگ امروز، خود فوتبال زنان بود.فوتبالی که برای دیده شدن، سال‌ها منتظر ماند و حتی حالا که به زمین آمده، هنوز باید برای برخورداری از شرایطی عادی بجنگد.

حالا نوبت قدم بعدی است: دربی بعدی با تماشاگر، با امکانات کامل و بدون این همه مانع. روزی که برگزاری فوتبال زنان دیگر خبر ویژه‌ای نباشد و فقط فوتبال باشد؛ همان چیزی که از ابتدا باید می‌بود.