روزنامه گل

آیدا شهبازی - سپاهان دوباره خودش را به جمع مدعیان چسبانده؛ نه با یک برد اتفاقی، بلکه با مجموعه‌ای از نشانه‌ها که می‌گوید تیم محرم نویدکیا کم‌کم دارد به ریتم مورد انتظارش می‌رسد. پیروزی ۶ بر یک مقابل فجرسپاسی، برد برابر ذوب‌آهن و حالا شکست چهارگله مس شهربابک، تصویری متفاوت از تیمی ساخته که ابتدای فصل با دو شکست متوالی مقابل تراکتور و استقلال، از همان هفته‌های اول زیر فشار رفت.اما برای قضاوت درباره سپاهان نباید فقط به عددهای درشت روی تابلو خیره شد. برد چهارگله اخیر در شرایطی رقم خورد که مس از دقیقه نهم ده‌نفره شده بود. این برتری ارزش خودش را دارد، اما اخراج زودهنگام حریف هم در شکل‌گیری نتیجه بی‌تأثیر نبود. پرسش مهم‌تر این است که آیا سپاهان می‌تواند همین کیفیت و قدرت هجومی را مقابل رقبای مستقیم و در بازی‌هایی که فضا و فرصت کمتری در اختیارش قرار می‌گیرد، تکرار کند؟

در میان بازیکنان سپاهان، امید نورافکن بیش از همه به چشم آمده است. گل تماشایی او مقابل مس تنها بخشی از نمایش اثرگذارش بود؛ ارسالش برای گل چهارم و نقش او در شکل‌گیری حملات هم نشان داد که حضورش می‌تواند چند مسئله را هم‌زمان برای نویدکیا حل کند.

اهمیت نورافکن فقط در توانایی‌های فردی‌اش نیست؛ در انعطاف‌پذیری اوست. بازیکنی که می‌تواند در میانه زمین به گردش توپ و استحکام دفاعی کمک کند و در موقعیت‌های دیگر از کناره‌ها به حمله اضافه شود، دست مربی را برای تغییر آرایش باز می‌گذارد. تجربه بازی در سمت راست خط دفاعی مقابل مس هم نشان داد نورافکن می‌تواند فراتر از نقش‌های همیشگی‌اش به کار گرفته شود.

در تیمی که به دنبال تعادل میان دفاع و حمله است، چنین بازیکنی یک امتیاز فنی مهم محسوب می‌شود. نورافکن می‌تواند فاصله میان خطوط را کمتر کند، در نبردهای میانه زمین حضور داشته باشد و با پاس یا ارسال رو به جلو، حمله را از حالت قابل پیش‌بینی خارج کند. شاید مهم‌تر از آمار گل و پاس گل او، همین امکان تغییر شکل بازی باشد.

البته نباید همه چیز را به یک بازیکن تقلیل داد. سپاهان زمانی خطرناک‌تر می‌شود که توانایی نورافکن با تحرک لیموچی، دوندگی و حضور بازیکنان میانی و استفاده از کسری طاهری در محوطه جریمه همراه شود. در آن صورت، حریف دیگر با مهار یک ستاره نمی‌تواند راه حمله سپاهان را ببندد.

شروع فصل برای سپاهان مطابق انتظار نبود. دو شکست ابتدایی، پرسش‌هایی درباره آمادگی تیم و مسیر فنی نویدکیا ایجاد کرد. حالا اما نتایج اخیر نشان می‌دهد سپاهان توانسته از آن شروع ناامیدکننده فاصله بگیرد و دوباره در موقعیت رقابت قرار بگیرد.

بااین‌حال، یک تفاوت مهم میان تیمی که مقابل حریفانش جشنواره گل راه می‌اندازد و تیمی که قهرمان می‌شود وجود دارد: تیم مدعی باید در روزهایی که بازی خوب پیش نمی‌رود هم امتیاز بگیرد. تساوی بدون گل مقابل شمس‌آذر نمونه‌ای از همین آزمون بود؛ مسابقه‌ای که سپاهان بیش از یک ساعت با یک بازیکن کمتر بازی کرد و نتوانست به صدر جدول برسد. این نتیجه را نمی‌توان بدون در نظر گرفتن اخراج آریا یوسفی تحلیل کرد، اما به هر حال نشان داد مسیر رسیدن به صدر فقط از بردهای پرگل نمی‌گذرد.

سپاهان برای تبدیل شدن به مدعی جدی، باید در مدیریت بازی‌های دشوار، حفظ تمرکز پس از اتفاقات غیرمنتظره و استفاده از فرصت‌های محدود هم به ثبات برسد. کیفیت نفرات و توان هجومی وجود دارد؛ حالا نوبت آن است که این ظرفیت در مسابقات متفاوت نیز خودش را نشان دهد.

رسیدن به ۲۰ امتیاز و قرار گرفتن در رده دوم، موقعیت سپاهان را در جدول بهبود داده است. بااین‌حال، فاصله تیم‌های بالای جدول و نوسان نتایج در هفته‌های ابتدایی اجازه نمی‌دهد با چند برد، پرونده رقابت قهرمانی را زود ببندیم.نشانه امیدوارکننده برای هواداران سپاهان، تنها برد چهار بر صفر نیست؛ این است که تیم در حال پیدا کردن راه‌های متنوع‌تری برای رسیدن به دروازه حریف است و بازیکنی مانند نورافکن می‌تواند چند نقش را در این مسیر پوشش دهد. اگر نویدکیا بتواند این انعطاف تاکتیکی را با ثبات دفاعی و نتیجه‌گیری در بازی‌های سخت همراه کند، سپاهان می‌تواند در ادامه فصل به یکی از بازیگران اصلی رقابت قهرمانی تبدیل شود.

فعلاً پیام سپاهان روشن است: شروع بد، حکم پایان فصل نیست. اما برای اثبات اینکه زردها واقعاً به اوج برگشته‌اند، باید از جشنواره گل عبور کنند و در بازی‌های بزرگ هم همان‌قدر قابل اتکا باشند.