مرد سال جاماندگان!
روزنامه گل
حمیدرضا درخشان - علیرضا بیرانوند نامزد دریافت توپ طلای آسیا در بخش بازیکنان شاغل در قاره شده و در مسیر رسیدن به این عنوان، با دو عربستانی رقابت می‌کند. همین مساله باعث شده فدراسیون فوتبال برای او پوستر ویژه بزند و یکی، دو سایت مساله‌دار و همیشه شلوغ‌کن هم حسابی به موضوع هیجان بدهند که آخ قرار است اینطور شود و آنطور شود. با این حال پرسش مهم این است که اساسا چنین جایزه‌ای تا چه اندازه می‌تواند ارزشمند و معتبر باشد؟ دست‌کم دو به اضافه یک دلیل وجود دارد که خیلی این داستان را جدی نگیریم و به قولی ادبی‌ها، وقعی به آن ننهیم!
یک- اسم این جایزه هر چیزی می‌تواند باشد جز مرد سال آسیا. مردهای سال آسیا، طبیعتا راه‌شان را کشیده‌اند و به اروپا رفته‌اند تا پیشرفت کنند. امروز در 5 لیگ معتبر اروپا بیش از 40 بازیکن آسیایی داریم که این عدد در 10 لیگ معتبر به بیش از 250 بازیکن می‌رسد. چطور می‌شود این همه بازیکن را کنار گذاشت و بین بقیه «مرد سال» انتخاب کرد؟ مضحک نیست؟ خب اگر قرار است صرفا جایزه‌ای در این بخش داده شود که کسانی دلگرم باشند، اسم دیگری باید برایش انتخاب شود. علی دایی و مهدی مهدوی‌کیا هر دو زمانی توپ طلای آسیا را گرفتند که خارج از قاره بازی می‌کردند. علی کریمی هم صرفا چون حال بازی در اروپا را نداشت در الاهلی امارات توپ می‌زد، وگرنه وقتی اراده کرد، مستقیما راهی بایرن‌مونیخ شد. طبیعتا آن جایزه اعتبار دارد. این در حالی است که تنها تلاش بیرو برای لژیونر شدن طی این سال‌ها، به سختی شکست خورد و فقط فیلم کوتاهی از شعبده‌بازی او برای بازیکنان در رختکن آنتورپ به یادگار ماند!
دو- توجه داشته باشید که در نسخه فعلی کنفدراسیون فوتبال آسیا آنقدر حماقت موج می‌زند که فدراسیون فوتبال ایران را بعد از انواع شکست‌ها در رده‌های پایه و استفاده از گماشته علی‌اکبر رائفی‌پور روی نیمکت تیم ملی امید، به عنوان یکی از نامزدهای بهترین فدراسیون در بخش رده‌های سنی برگزیده. سوال این است که اساسا انتخاب‌های چنین نهادی، چقدر می‌تواند ارزشمند باشد؟
سه- نکته سوم و از همه مهم‌تر این که مگر مردم برای بیرانوند مهم بوده‌اند که بیرانوند برای مردم مهم باشد؟ مگر او در غم و شادی ما، اندوهگین یا خوشحال بود که الان ما جبران کنیم؟ تو اصلا برو توپ طلای فرانس‌فوتبال را بگیر؛ به ما چه؟!
#اختصاصی گل #حمید رضا درخشان #علیرضا بیرانوند
