روزنامه گل

مارینا سوری - تراکتور باید در این روزها تمام تمرکزش را روی لیگ نخبگان آسیا بگذارد؛ رقابتی که برای نماینده فوتبال ایران هم اعتبار دارد و هم امتیازهایش می‌تواند سرنوشت ادامه مسیر را تعیین کند. اما درست در آستانه ادامه این رقابت‌ها، اتفاقاتی پیرامون باشگاه رخ داده که حاشیه را به رقیبی جدی برای خود تیم تبدیل کرده است؛ رقیبی که نه در زمین مسابقه، بلکه در مصاحبه‌ها، بیانیه‌ها، اختلاف‌ها و تصمیم‌های جنجالی نفس می‌کشد.

ماجرای علیرضا بیرانوند، یکی از مهم‌ترین این پرونده‌هاست. دروازه‌بان ملی‌پوش تراکتور با مصاحبه‌ای علیه مدیران باشگاه، اختلاف‌های داخلی را به فضای عمومی کشاند. بعد از آن، خبرهایی درباره عذرخواهی او و کنار گذاشته شدنش از اردو و محل اقامت تیم منتشر شد. وقتی اختلاف یک بازیکن با باشگاه به چنین سطحی می‌رسد، دیگر نمی‌توان آن را یک سوءتفاهم معمولی دانست؛ به‌ویژه وقتی پای یکی از مهم‌ترین مهره‌های تیم در میان است.

تراکتور در آستانه مسابقه آسیایی به ثبات نیاز دارد، اما پرونده بیرانوند درست در نقطه مقابل این نیاز قرار گرفت. در چنین شرایطی، سؤال فقط این نیست که او در بازی بعدی حضور خواهد داشت یا نه؛ سؤال مهم‌تر این است که باشگاه چگونه اجازه می‌دهد اختلاف‌های داخلی به مسئله‌ای عمومی تبدیل شوند و چه کسی مسئول مدیریت این بحران است؟

البته جنجال‌ها به بیرانوند محدود نمانده است. بازی ملوان و تراکتور در انزلی، در اتفاقی کم‌سابقه، اصلاً برگزار نشد. بازیکنان تراکتور پس از حضور در مراسم پیش از مسابقه، زمین را ترک کردند؛ تصمیمی که باشگاه دلیل آن را شعارهای توهین‌آمیز و نژادپرستانه روی سکوها اعلام کرد. در طرف مقابل، روایت‌ها و اعتراض‌هایی درباره رفتار بازیکنان و شعارهای هواداران نیز مطرح شد. پرونده حالا ابعاد انضباطی پیدا کرده و تعیین مسئولیت نهایی، بر عهده مراجع رسیدگی‌کننده است.

در اصل ماجرا تردیدی نیست: توهین نژادی و قومی، اگر اثبات شود، باید با برخورد جدی مواجه شود. هیچ مسابقه فوتبالی نباید به مجوزی برای تحقیر بازیکن یا هوادار تبدیل شود. اما همین‌قدر روشن است که ترک زمین و برگزار نشدن مسابقه نیز پیامدهای حقوقی و انضباطی دارد و نمی‌توان پیشاپیش نتیجه پرونده را تعیین‌شده دانست. فوتبال برای حل چنین بحران‌هایی به سازوکار روشن و تصمیم مستند نیاز دارد، نه صرفاً تهدید و جدال رسانه‌ای.محمدرضا زنوزی نیز اعلام کرده بود که در صورت صدور رأی سه بر صفر علیه تراکتور، باشگاه ممکن است از لیگ انصراف دهد و موضوع را از مسیرهای حقوقی بین‌المللی پیگیری کند. این موضع‌گیری، در کنار خودداری تیم از انجام مسابقه، دامنه حاشیه را از یک بازی لیگ فراتر برده است. اکنون باید دید کمیته انضباطی بر اساس گزارش داور و ناظر و مستندات طرفین چه تصمیمی می‌گیرد.اما مشکل اصلی تراکتور، فقط تعداد زیاد این اتفاقات نیست؛ زمان وقوع آنهاست.تیمی که باید برای رقابت با حریفان قدرتمند آسیایی آماده شود، ناچار است بخشی از توجه مدیران، کادر فنی و بازیکنانش را صرف پرونده‌هایی کند که ارتباط مستقیمی با برنامه تاکتیکی مسابقه بعدی ندارند. در سطح آسیا، جایی برای حاشیه‌های بی‌پایان وجود ندارد. حریفان تراکتور نه منتظر پایان اختلاف‌های داخلی می‌مانند و نه به خاطر جنجال‌های فوتبال ایران از برنامه‌های خود عقب می‌نشینند.

البته نمی‌توان بدون شواهد گفت این حاشیه‌ها حتماً نتیجه تیم را خراب می‌کنند؛ اما روشن است که مدیریت حرفه‌ای باید تا حد امکان بازیکنان را از تنش‌های بیرون زمین دور نگه دارد. وقتی هر روز خبری تازه از اختلاف، تهدید، عذرخواهی یا بیانیه منتشر می‌شود، باشگاه باید پاسخ بدهد که چه کسی مسئول بازگرداندن آرامش به مجموعه است.تراکتور تیم کوچکی نیست که حضورش در آسیا فقط یک تجربه معمولی باشد. این باشگاه بازیکنان باکیفیتی دارد، هواداران پرشمارش از تیم انتظار دارند و ظرفیت آن را دارد که در زمین مسابقه حرف بزند. اما برای استفاده از این ظرفیت، به چیزی بیشتر از ترکیب خوب و حمایت سکوها نیاز دارد: نظم مدیریتی، تصمیم‌گیری حساب‌شده و توانایی مهار بحران‌ها.

قرار نیست فوتبال بدون حاشیه باشد. اختلاف با بازیکن، اعتراض به داوری یا شکایت از رفتار تماشاگران ممکن است در هر باشگاهی اتفاق بیفتد. تفاوت تیم حرفه‌ای با تیم گرفتار حاشیه، در این است که چگونه با این مسائل برخورد می‌کند و تا چه اندازه اجازه می‌دهد آنها بر زندگی روزمره تیم سایه بیندازند.تراکتور در آستانه بازی‌های آسیایی به آرامش احتیاج دارد؛ نه برای آنکه کسی را از پاسخ‌گویی معاف کند، بلکه برای آنکه پاسخ‌گویی جای خود را به جنجال ندهد. پرونده بیرانوند باید روشن شود، ماجرای انزلی باید بر اساس مستندات به نتیجه برسد و مدیران باید مسئولیت تصمیم‌های خود را بپذیرند. اما در نهایت، آنچه هوادار تراکتور می‌خواهد،دیدن تیمش در زمین مسابقه است؛ تیمی که به‌جای رقابت با بحران‌های خودش، برای شکست دادن حریفان آسیایی بجنگد.