روزنامه گل

حمیدرضا درخشان - سپاهان در قزوین دو امتیاز از دست داد؛ آن هم در مسابقه‌ای که نتیجه‌اش فقط با کیفیت فنی دو تیم توضیح داده نمی‌شود. تساوی بدون گل مقابل شمس‌آذر، در شرایطی رقم خورد که سپاهان از دقیقه ۳۲ با اخراج آریا یوسفی ده‌نفره شد و بیش از یک ساعت با یک بازیکن کمتر بازی کرد. تیم محرم نویدکیا پس از سه پیروزی پیاپی متوقف شد و فرصت استفاده از لغزش رقبا برای نزدیک‌تر شدن به صدر را از دست داد.

اخراجی که نقشه بازی را عوض کرد

سپاهان برای این مسابقه با هدف برد وارد زمین شده بود، اما اخراج یوسفی در دقیقه ۳۲، تمام محاسبات تاکتیکی نویدکیا را تغییر داد. از آن لحظه به بعد، مسئله فقط حمله کردن نبود؛ سپاهان باید بین حفظ تعادل دفاعی، پوشش فضاهای خالی و ادامه تهدید دروازه شمس‌آذر انتخاب می‌کرد.وقتی تیمی بیش از یک ساعت ده‌نفره بازی می‌کند، حفظ فاصله خطوط و جلوگیری از باز شدن فضاهای مرکزی اهمیت دوچندان پیدا می‌کند. سپاهان ناچار بود بخشی از توان خود را صرف جبران کمبود نفر کند و در عین حال، برای رسیدن به گل نیز راهی پیدا کند. در چنین وضعیتی، هر حرکت هجومی باید با محاسبه بیشتری انجام شود؛ چون از دست رفتن توپ می‌تواند تیم را در انتقال دفاعی آسیب‌پذیر کند.

بنابراین نمی‌توان تساوی را صرفاً به ضعف هجومی سپاهان نسبت داد. اخراج زودهنگام، شرایط مسابقه را به شکل جدی تغییر داد و هزینه تاکتیکی سنگینی به تیم تحمیل کرد.

مالکیت و حمله، بدون ضربه آخر

با وجود این محدودیت، سپاهان همچنان برای رسیدن به گل تلاش کرد. گزارش مسابقه از ادامه حملات این تیم پس از اخراج و نقش درخشش ادیب زارعی، دروازه‌بان شمس‌آذر، در بسته ماندن دروازه حکایت دارد. در کنار واکنش‌های دروازه‌بان حریف، کیفیت ضربات آخر سپاهان هم در نتیجه نهایی مؤثر بود.اینجا یکی از مسائل مهم سپاهان خودش را نشان می‌دهد: رسیدن به منطقه خطر، به‌تنهایی تضمین‌کننده گل نیست. در برابر تیمی که می‌تواند با فشردگی دفاعی فضاها را محدود کند، سرعت گردش توپ، کیفیت پاس آخر و تصمیم‌گیری در لحظه شوت اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.وقتی یک تیم ده‌نفره است، تعداد بازیکنان حاضر در محوطه جریمه و امکان حمایت از مهاجم محدودتر می‌شود. به همین دلیل، ارسال‌های عجولانه یا حملاتی که بدون پوشش مناسب شکل می‌گیرند، می‌توانند انرژی تیم را هدر بدهند. سپاهان برای شکستن چنین دفاعی به حملات دقیق‌تر و استفاده بهتر از فرصت‌های محدودش نیاز داشت.

تساوی بد، اما نه الزاماً شکست فنی

اگر فقط نتیجه را ببینیم، سپاهان دو امتیاز مهم را از دست داده است. اما ارزیابی فنی باید شرایط بازی را هم در نظر بگیرد. بازی کردن با یک نفر کمتر از دقیقه ۳۲، مسابقه را از حالت عادی خارج کرد و حفظ ساختار تیمی را به اولویت تبدیل کرد.با این حال، این شرایط نمی‌تواند همه پرسش‌ها را از بین ببرد. تیمی با هدف قهرمانی باید در مسابقاتی که برنامه اولیه‌اش به هم می‌ریزد، راه‌های جایگزین داشته باشد؛ از تغییر مسیر حمله تا استفاده از ضربات ایستگاهی و مدیریت بهتر لحظات پایانی. انعطاف تاکتیکی دقیقاً در چنین بازی‌هایی اهمیت پیدا می‌کند.

فرصت‌سوزی در جدول

اهمیت این تساوی فقط به یک بازی محدود نیست. سپاهان با این نتیجه ۱۷ امتیازی شد و فرصت صعود به صدر را از دست داد؛ هرچند جایگاه دوم جدول در مقطع فعلی همچنان موقعیتی قابل اتکاست.مسئله این است که در لیگ فشرده، امتیازهایی که مقابل تیم‌های پایین‌تر جدول از دست می‌روند، در پایان فصل می‌توانند تعیین‌کننده باشند. سپاهان پس از سه برد متوالی می‌توانست روند مثبت خود را ادامه دهد، اما حالا باید هم از نظر ذهنی و هم از نظر تاکتیکی به این توقف واکنش نشان دهد.

سپاهان در قزوین فقط دو امتیاز از دست نداد؛ فرصتی را هم از دست داد تا نشان بدهد حتی وقتی مسابقه برخلاف برنامه پیش می‌رود، می‌تواند راهی برای برد پیدا کند. اخراج زودهنگام آریا یوسفی شرایط را دشوار کرد، اما ادامه فصل به تیم نویدکیا فرصت می‌دهد ثابت کند این توقف یک لغزش مقطعی بوده، نه نشانه محدودیت در راه رسیدن به قهرمانی.