روزنامه گل

مصطفی قدم خیر - در فوتبال ایران، ما با پدیده‌هایی مواجهیم که حتی علم فیزیک هم برای توضیحشان کم می‌آورد. مثلاً اینکه چرا با هر نتیجه‌ای، یک نفر می‌تواند سر جایش بماند، اما برای بقیه حتی یک مساوی هم حکم پایان کار را دارد.

البته این روزها باید یک سؤال مهم‌تر هم به فهرست پرسش‌های بی‌پاسخ اضافه کنیم: اگر بازی‌های آسیایی یک سال عقب بیفتد، آیا قرار است امیرخان هم یک سال دیگر روی نیمکت تیم ملی بماند؟!

ماجرا از این قرار است که انگار در فوتبال ما زمان برای همه یک جور نمی‌گذرد. برای مربی باشگاهی، دو شکست متوالی می‌تواند حکم اخراج فوری داشته باشد؛ مدیرعامل هم اگر دو مصاحبه بد انجام بدهد، باید دنبال جمع‌کردن وسایلش باشد. اما وقتی پای تیم ملی و امیر قلعه‌نویی وسط می‌آید، ناگهان همه‌چیز تابع شرایط خاص می‌شود. شرایط خاص هم در فوتبال ایران چیزی شبیه ماده‌ای است که تاریخ انقضا ندارد؛ هر وقت لازم باشد، از کشوی میز بیرون می‌آید.

حالا فرض کنید شرایط منطقه‌ای باعث شود بازی‌های آسیایی به تعویق بیفتد. خب، سؤال طبیعی این است که تکلیف برنامه‌های فدراسیون چه می‌شود؟ آیا قراردادها و مأموریت‌ها هم به همان نسبت تغییر می‌کنند؟ آیا قرار است همه‌چیز به سال بعد منتقل شود؟ و از همه مهم‌تر، آیا امیرخان هم باید تا آن روز روی نیمکت بماند تا مبادا برنامه‌ریزی تیم ملی دچار اختلال شود؟

البته ما اصلاً نمی‌خواهیم از حالا نگران باشیم. شاید تا آن زمان اتفاقات دیگری بیفتد. شاید تیم ملی در جام جهانی نتایج فوق‌العاده‌ای بگیرد و همه منتقدان را شرمنده کند. شاید هم اتفاقی نیفتد و فقط تقویم مسابقات ورق بخورد. در هر صورت، بهتر است از همین حالا یک تقویم دیواری بزرگ تهیه کنیم؛ نه برای اینکه بدانیم بازی بعدی تیم ملی چه روزی است، بلکه برای اینکه ببینیم پایان دوره مأموریت امیرخان دقیقاً در کدام سال قرار می‌گیرد!

از شوخی گذشته، مسئله این نیست که قلعه‌نویی حتماً باید برود یا حتماً باید بماند. مسئله این است که در فوتبال حرفه‌ای، ادامه همکاری باید بر اساس ارزیابی عملکرد، اهداف مشخص و تصمیمی شفاف باشد؛ نه اینکه هر بار با تغییر شرایط، موعد تصمیم‌گیری هم به آینده‌ای نامعلوم منتقل شود.

اگر قرار است امیرخان بماند، بهتر است دلایلش روشن باشد. اگر قرار است برود، آن هم باید با تصمیمی روشن انجام شود. اما اگر قرار باشد با هر تعویق در تقویم فوتبال آسیا، یک فصل دیگر به عمر حضور او اضافه شود، پیشنهاد می‌کنیم فدراسیون از همین حالا قرارداد را تا بازی‌های آسیایی ۲۰۳۰ تمدید کند؛ البته با یک بند طلایی: در صورت تعویق مسابقات، قرارداد به‌صورت خودکار تا اطلاع ثانوی ادامه خواهد داشت!فقط یک نگرانی باقی می‌ماند: اگر روزی بازی‌های آسیایی را کلاً لغو کردند، آن وقت تکلیف امیرخان چه می‌شود؟ نکند برای تعیین سرنوشت نیمکت تیم ملی، مجبور شویم خودمان یک تورنمنت جدید اختراع کنیم؟!