پاداش چند برابری مدال طلا؛ آیا پول بیشتر قهرمان بیشتری می‌سازد؟
روزنامه گل
اعلام میزان پاداش مدال آوران المپیک جوانان، بار دیگر تفاوت ارزش گذاری ۳ رنگ مدال در نظام پاداش دهی ورزش ایران را به نمایش گذاشت. بر اساس مصوبه هیئت اجرایی کمیته ملی المپیک، مدال آوران طلا در داکار یک میلیارد تومان، نقره ۴۰۰ میلیون تومان و برنز ۱۵۰ میلیون تومان پاداش دریافت می کنند؛ البته این هر یک از این ارقام با ورود وزارت ورزش و تخصیص پاداش جداگانه توسط وزیر تغییراتی داشته است اما این ورود در اصل ماجرا تغییری ایجاد نکرده است یعنی «ارقامی که فاصله معنا دار میان پاداش قهرمانی و دو مدال دیگر را نشان می دهد.»
این تفاوت البته تنها به پاداش مدال آوران المپیک جوانان محدود نمی شود. برای پاداش مدال آوران بازی های آسیایی نیز فاصله پاداش مدال طلا با نقره و برنز قابل توجه تعیین شد؛ موضوعی که می‌تواند از اولویت کسب مدال طلا در سیاست های تشویقی وزارت ورزش و جوانان و کمیته ملی المپیک حکایت داشته باشد، حتی کمیته ملی پارالمپیک که در تعیین پاداش مدال آورانش برای بازی های پاراآسیایی از کمیته ملی المپیک الگوبرداری کرد.
تعیین پاداشی بیشتر برای طلایی ها در هر رویداد ورزشی در واقع تصمیمی در راستای ارزش گذاری بیشتر بر بالاترین سکوی قهرمانی است اما در کنار این تصمیم، پرسش هایی درباره منطق نظام پاداش دهی در ورزش ایران مطرح می شود مبنی بر اینکه «آیا چند برابر کردن پاداش طلا، به همان نسبت شانس دستیابی به این مدال را افزایش می دهد؟»، «آیا با توجه به اهمیت مدال طلا، همچنان باید برای نقره و برنز نیز پاداش قابل توجهی در نظر گرفت؟» و مهمتر از همه اینکه «آیا منابع مالی ورزش باید بیش از گذشته صرف تشویق قهرمانان پس از موفقیت شود یا درست تر آن است که سرمایه گذاری برای فراهم کردن شرایط موفقیت در اولویت قرار گیرد؟»
بدون تردید، مدال طلا جایگاهی متفاوت در ورزش قهرمانی دارد. ایستادن بر سکوی نخست، به معنای عبور از تمام رقیبان و رسیدن به بالاترین نتیجه ممکن است و طبیعی است که این تفاوت در نظام پاداش دهی نیز منعکس شود به خصوص که طلا و تعداد آن، اولین و مهمترین فاکتور تاثیرگذار بر وضعیت و جایگاه کاروان ایران هم محسوب می شود. با این حال، تفاوت در ارزش گذاری مدال ها با اثر بخشی سیاست تشویقی یکسان نیست. افزایش مبلغ پاداش، به‌خودی خود تضمینی برای افزایش احتمال قهرمانی نیست و میزان اثرگذاری آن به عوامل متعددی از جمله شرایط آماده سازی، کیفیت مربیگری، امکانات تمرینی، وضعیت روانی ورزشکار و سطح رقابت بستگی دارد.
