روزنامه گل

شاهین طهرانی - دعوا از یک مصاحبه شروع شد، اما خیلی زود از یک اختلاف معمول میان دو فدراسیون فراتر رفت.

علیرضا دبیر در روزهای گذشته بار دیگر به وضعیت فوتبال ایران تاخت و حتی گفت «نظام باید یک بار بنشیند و درباره فوتبال تصمیم بگیرد»؛ جمله‌ای که واکنش مهدی محمدنبی را به دنبال داشت و او به رئیس فدراسیون کشتی توصیه کرد سرش به کار خودش باشد. بعدتر محمدرحمان سالاری، عضو هیأت‌رئیسه فدراسیون فوتبال، با کنایه از اینکه مدیریت فوتبال با «چت‌جی‌پی‌تی و سرچ کردن» اداره نمی‌شود، پاسخ دبیر را داد.اما دبیر ظاهراً قصد عقب‌نشینی نداشت.

در ادامه، لحن او تندتر شد و رسید به جمله‌ای که حالا تبدیل به مهم‌ترین بخش این جدال شده است:«من هنوز اسم قوه قضاییه را نیاوردم که ترسیدید!»این جمله را نمی‌شود صرفاً یک کنایه معمولی دانست. دبیر، آگاهانه یا ناخودآگاه، پای قوه قضاییه را وسط کشیده؛ آن هم در شرایطی که فوتبال ایران دقیقاً با همین واژه درگیر است.

چند هفته پیش، خبر صدور کیفرخواست برای مهدی تاج و تعدادی از مدیران فعلی و سابق فدراسیون فوتبال منتشر شد. در گزارش‌هایی که بر اساس اظهارات یاشار سلطانی و سپس گزارش فوتبال ۳۶۰ منتشر شده، نام تاج، مهدی محمدنبی، محمدرضا ساکت، طهمورث حیدری، احسان اصولی و خداداد افشاریان در ارتباط با پرونده پاداش‌های جام جهانی ۲۰۲۲ مطرح شده است.البته اینجا باید یک خط قرمز حقوقی را رعایت کرد: کیفرخواست به معنای محکومیت نیست. حتی رئیس دپارتمان حقوقی فدراسیون فوتبال اعلام کرده که پرونده همچنان در مرحله مقدماتی است و مدیران فدراسیون اطلاع رسمی و قانونی از صدور کیفرخواست دریافت نکرده‌اند.اما اصل اتفاق، یعنی ورود پرونده به مسیر قضایی و مطرح شدن نام مدیران ارشد فوتبال، برای این بحث اهمیت دارد.چرا؟چون پیش از این هم برخوردها از سطوح پایین‌تر آغاز شده بود.

پرونده فساد فوتبال کرمان، افشاریان و سهیل مهدی را درگیر کرد و حالا بحث‌ها به سطح بالاتری از ساختار مدیریتی فوتبال رسیده است. در نتیجه، دیگر نمی‌توان فضای امروز فوتبال را صرفاً با ادبیات «یک دعوای رسانه‌ای دیگر» توضیح داد و درست همین‌جا حرف دنیامالی اهمیت پیدا می‌کند.احمد دنیامالی هم در روزهای اخیر ادبیاتی به کار برد که در فضای فعلی ورزش ایران قابل توجه است.او درباره مدیریت فدراسیون‌ها گفت اگر لازم باشد حتی تا پای تعلیق هم خواهد ایستاد و تأکید کرد نمی‌توان به بهانه نگرانی از تعلیق، با تخلف و ناکارآمدی مماشات کرد.دنیامالی در آن اظهارنظر مستقیماً اسم فوتبال و تاج را نیاورد؛ اما اتفاقاً همین موضوع باعث نمی‌شود حرفش بی‌ربط به ماجرای فوتبال باشد.چون امروز مهم‌ترین فدراسیونی که بحث تعارض میان استقلال فدراسیون، ورود نهادهای نظارتی و ترس از تعلیق درباره آن مطرح است، فوتبال است.

از طرف دیگر، خود فدراسیون فوتبال هم در هفته‌های اخیر بارها موضوع تعلیق را در واکنش به انتقادها و پرونده‌های موجود مطرح کرده است.بنابراین وقتی وزیر ورزش می‌گوید حتی از تعلیق هم نباید برای جلوگیری از برخورد با تخلف ترسید، و چند روز بعد رئیس فدراسیون کشتی می‌گوید «هنوز اسم قوه قضاییه را نیاورده‌ام»، طبیعی است که این دو اتفاق در ذهن ناظر بیرونی کنار هم قرار بگیرند.آیا قرار است اتفاقی بیفتد؟اینجا همان جایی است که باید از خبر فاصله بگیریم و وارد تحلیل شویم.

هیچ سندی وجود ندارد که بتوان بر اساس آن با قطعیت گفت تصمیم نهایی برای برکناری مهدی تاج گرفته شده یا «نظام» تصمیم مشخصی درباره او گرفته است.اما نشانه‌های تغییر فضا وجود دارد.فوتبال در سال‌های گذشته بارها توانسته بحران‌های مدیریتی، پرونده‌های حاشیه‌ای و حتی اتهامات سنگین را پشت دیوار «استقلال فدراسیون» و نگرانی از دخالت فیفا نگه دارد.این بار اما به نظر می‌رسد فشار از چند طرف همزمان وارد می‌شود:از یک سو پرونده‌های قضایی؛از سوی دیگر وزارت ورزش و حالا حتی رئیس یکی از مهم‌ترین فدراسیون‌های ورزشی کشور که علناً از ضرورت تعیین تکلیف فوتبال حرف می‌زند.

این مجموعه اتفاقات هنوز الزاماً به معنای پایان کار تاج نیست.اما یک تفاوت مهم با گذشته دارد:این بار سؤال فقط این نیست که چه کسی علیه تاج حرف زده؛ سؤال این است که چه نهادهایی در حال مطرح کردن همان مسئله هستند و این تفاوت کوچکی نیست.اگر قرار باشد پرونده‌های قضایی به مرحله‌های بعدی برسند، اگر وزارت ورزش بر موضع فعلی خود بایستد و اگر فشار برای تعیین تکلیف ساختار فوتبال ادامه پیدا کند، آن وقت ماجرای افشاریان و سهیل مهدی را باید نه پایان یک پرونده، بلکه آغاز یک زنجیره دانست.

حالا باید دید این زنجیره کجا متوقف می‌شود.در افشاریان و مدیران میانی؟در اعضای هیأت‌رئیسه؟یا سرانجام به رأس هرم فوتبال ایران می‌رسد؟فعلاً پاسخ روشن نیست.اما شاید برای فهم اتفاقات پیش رو، مهم‌تر از هر حرفی که دبیر و مدیران فوتبال به یکدیگر می‌زنند، همین جمله باشد: من هنوز اسم قوه قضاییه را نیاورده‌ام که ترسیدید!چون گاهی در فوتبال ایران، خودِ اشاره به یک اسم از آوردن آن اسم مهم‌تر است.