روزنامه گل

فدراسیون فوتبال ایران راه را برای هرگونه تغییر در تیم ملی بسته؛ آن‌ها که به قرار، اختیار چندانی برای اعمال تغییر روی نیمکت سرمربیگری تیم ملی ندارند، این روزها دست به حمایت‌شان خوب شده و هر نتیجه‌ای که قلعه‌نویی بگیرد، بدون آنکه عواقبی برایش داشته باشد، با یک طومار بلندبالا که بوی حمایت همه‌جانبه می‌دهد، به استقبالش می‌روند.

نمونه‌اش همین افتضاح بازی‌های تدارکاتی در فیفادی مهرماه؛ تیم قلعه‌نویی با دو نمایش ناامیدکننده به ازبکستان و روسیه باخت. در این 2 بازی، 5 گل خورد و تنها یک بار موفق به گشودن دروازه رقبا شد که آن یکی هم به لطف مدافع حریف از راه رسید. به نظر می‌رسید پس از عدم صعود تیم ملی از مرحله گروهی جام جهانی، این بار فدراسیون با تحکم بیشتری با کادر فنی تیم ملی برخورد کند؛ ولی در عین شگفتی، دوباره دست به حمایت از امیر و کادرش زده است.

این اولین بار نیست که فدراسیون فوتبال با تصمیمات مهدی تاج و یا تصمیماتی که از تاج بالاتر دیکته می‌شود، هوای امیر قلعه‌نویی را دارد. پیش‌تر و پس از حذف ایران از مرحله گروهی جام جهانی 48 تیمی، در شرایطی که بسیاری انتظار برکناری قلعه‌نویی را می‌کشیدند، فدراسیون برای او مراسم استقبال در فرودگاه برپا کرد و بعدها با تیترهای حماسی در روزنامه الکترونیکی‌اش، نتایج معمولی تیم ملی را در حد قهرمانی جام جهانی بالا برد. جالب آنکه تاج از همان روزها بدون آنکه قلعه‌نویی قراردادی داشته باشد، مصرانه خبر از حضور او در جام ملت‌های آسیا به عنوان سرمربی می‌داد؛ آن‌هم درحالی که امیر و دستیارانش وعده‌های مکرری داده بودند که هیچ‌یک از آن‌ها عملی نشد.

اوج این داستان مربوط به افتضاح جدیدی است که در بازی‌های تدارکاتی اخیر حاصل شده؛ تیم مُسن قلعه‌نویی که همچنان از جوان‌گرایی هراس دارد، بدون آنکه تاکتیک درخور توجهی داشته باشد، مقابل جوانان ازبکستان تنبیه شد و سپس در جدال با روسیه هم به قدری ضعیف نشان داد که سرمربی روسیه بازی با نامیبیا را به مراتب بهتر و مفیدتر از بازی با تیم ملی ایران توصیف کرد.

عجیب آنکه این بار هم فدراسیون نه تنها قلعه‌نویی و کادرش را توبیخ نکرد، بلکه با نوشتن متنی بالابلند ضمن حمایت از او، خواست تا همه پشت تفکرات امیر جمع شوند تا تیم ملی در جام ملت‌های آسیا که قلعه‌نویی وعده صعود به فینال آن را داده، جمع شده و حمایتش کنند.

تضاد رفتاری فدراسیون فوتبال در مواجهه با نتایج تیم‌های ملی جایی آشکار می‌شود که پس از ناکامی امیدها در بازی‌های آسیایی، آن‌ها اصلا اجازه ندادند حسین عبدی، سرمربی تیم امید، به تهران برسد. سایت فدراسیون با صدور یک بیانیه، حکم اعدام‌گونه عبدی را صادر و تندترین انتقادات را نسبت به او و تیمش روا داشت. نه اینکه رفتار فدراسیون در مواجهه با افتضاحی که تیم امید به بار آورد بد و عجیب باشد ولی ظاهرا برای این مجموعه، «عده‌ای» هربار شکست بخورند، مصونیت دارند و همچنان مورد تشویق قرار می‌گیرند ولی عده‌ای دیگر به سرعت باید توبیخ شوند و با آن‌ها قطع همکاری شود. پرسش اینجاست که فدراسیون فوتبال تا چه زمانی قرار است با امیر قلعه‌نویی مماشات کند و تا کی بابت «هیچ» برای قلعه‌نویی «دستاوردسازی» کند؟