روزنامه گل

شاهین طهرانی - از این پس سهم زنان را نمی‌شود با چند عکس و چند قاب افتتاحیه اندازه گرفت.بازی‌های آسیایی ناگویا تمام شد و حالا وقت حساب‌وکتاب است؛ نه با هیجان لحظه‌ای مدال‌ها، بلکه با عددها و مقایسه آنها با دوره‌های گذشته.کارنامه زنان ایران روشن است:۳ طلا، ۸ نقره و 5 برنز؛ 16 مدال.این عدد یک نکته مهم دارد: رکورد تعداد مدال زنان شکسته نشده است. هانگژو ۲۰۲۲ با ۱۷ مدال بالاتر ایستاده بود. اما آن ۱۷ مدال شامل ۷ نقره و ۱۰ برنز و صفر طلا بود. ناگویا با دو مدال کمتر، سه طلای تاریخی به کارنامه زنان اضافه کرد.بنابراین ارزش ناگویا در «بیشتر بودن» نیست؛ در باارزش‌تر شدن خروجی است.

روئینگ؛ ستاره بزرگ ناگویا

هیچ رشته‌ای به اندازه روئینگ در زنان ایران رشد نکرده است.شش مدال؛۲ طلا، ۳ نقره و یک برنز.فاطمه مجلل و زوج کیمیا زارعی ـ زینب نوروزی دو طلای تاریخی گرفتند؛ طلایی که زنان ایران پیش از ناگویا هرگز در روئینگ بازی‌های آسیایی به آن نرسیده بودند.در هانگژو، زنان روئینگ ایران دو نقره داشتند. چهار سال بعد، همان رشته با دو طلا، سه نقره و یک برنز برمی‌گردد.اگر قرار باشد برای «تندترین شیب پیشرفت» فقط یک نام انتخاب کنیم، انتخاب اول روئینگ است.

وزنه‌برداری؛ از صفر به سکو

ریحانه کریمی و مهسا بهشتی دو برنز گرفتند.این شاید از نظر رنگ مدال با طلاهای روئینگ قابل مقایسه نباشد، اما از نظر توسعه ورزش زنان اتفاق بزرگ‌تری است: وزنه‌برداری زنان ایران برای نخستین بار در بازی‌های آسیایی صاحب مدال شد.یعنی یک رشته جدید به سبد مدال زنان اضافه شده است.

تکواندو؛ طلایی که بالاخره رسید

ساغر مرادی طلای وزن منهای ۶۷ کیلوگرم را گرفت و نخستین طلای تاریخ تکواندوی زنان ایران در بازی‌های آسیایی را ثبت کرد.حذف ناهید کیانی البته نشان داد که حتی در یک رشته موفق هم تضمینی برای مدال وجود ندارد؛ اما اتفاق مهم‌تر این است که وابستگی به یک چهره کمتر شده است.کیانی حذف شد، اما تکواندوی زنان ایران طلا گرفت.این برای آینده مهم است.

کاراته؛ کیفیت بالاتر

دو نقره برای زنان ایران؛ فاطمه زهرا سعیدآبادی و تیم کاتای زنان.کاراته در هانگژو دو برنز گرفته بود. این بار همان تعداد مدال به رنگ نقره درآمد.ضمن اینکه تیم کاتای زنان برای نخستین بار در بازی‌های آسیایی به مدال رسید.پس کاراته هم اگرچه جهش عددی نداشته، از نظر کیفیت خروجی یک پله بالا رفته است.

کبدی؛ همچنان در جمع بزرگان

کبدی زنان ایران دوباره فینالیست شد و نقره گرفت.طلا به هند رسید؛ همان حریفی که هنوز آخرین مانع ایران برای رسیدن به قهرمانی آسیاست.پس کبدی نه پیشرفت محسوسی کرده و نه عقب رفته؛ فقط استاندارد بالای خود را حفظ کرده است.

ووشو؛ حفظ سطح

نقره سوگند سینکایی نتیجه‌ای خوب است، اما نباید هر مدالی را جهش بنامیم.ووشو زنان ایران سال‌هاست در آسیا مدال‌آور است. ناگویا برای این رشته بیشتر یک تثبیت بود تا انقلاب.

دوومیدانی؛ یک علامت مثبت

نقره زهرا زارعی در ۴۰۰ متر زنان را باید جدی گرفت.دوومیدانی زنان ایران هنوز با یک جریان پایدار مدال‌آوری فاصله دارد، اما این نقره نشان می‌دهد فاصله با سکو آن‌قدرها هم غیرقابل عبور نیست.یک نشانه خوب، نه هنوز یک روند.

کوراش؛ مدال بدون جهش

فاطمه برمکی برنز گرفت، اما کوراش زنان هنوز به ثباتی نرسیده که بتوان از یک روند صعودی حرف زد.

تیراندازی؛ فاصله میان انتظار و نتیجه

هانیه رستمیان در بخش‌های انفرادی به مدال نرسید، اگرچه در میکس تپانچه همراه وحید گلخندان برنز گرفت؛ مدالی که در جدول رسمی به عنوان مدال مختلط ثبت می‌شود و نباید به آمار ۱۵ مدال زنان اضافه شود.برای رشته‌ای با سابقه و ظرفیت تیراندازی ایران، ناگویا نتیجه درخشانی نبود.

رشته‌هایی که باید درباره‌شان سؤال کرد

در جودو زنان ایران مدالی به دست نیامد.شمشیربازی هم بدون مدال ماند؛ اتفاقی که با سابقه این رشته در ورزش زنان ایران نمی‌توان از کنارش ساده گذشت.تیراندازی با کمان و تنیس روی میز نیز خروجی مدالی نداشتند.اینها نقاطی هستند که فدراسیون‌های مربوطه باید درباره‌شان پاسخ داشته باشند؛ نه برای سرزنش ورزشکار، بلکه برای اینکه مشخص شود چرا برخی رشته‌ها در حالی که رقبای آسیایی جلو می‌روند، درجا می‌زنند.در سوی دیگر، بوکس زنان برای نخستین بار در بازی‌های آسیایی حضور پیدا کرد و به تجربه و برد تاریخی رسید، هرچند مدال نگرفت. پدل زنان نیز تا یک‌چهارم نهایی پیش رفت.این دو رشته هنوز در مرحله ساختن آینده‌اند.

حالا جدول را دوباره نگاه کنیم:

زنان ایران در هانگژو:۱۷ مدال؛ ۷ نقره، ۱۰ برنز، صفر طلا.

زنان ایران در ناگویا:16 مدال؛ ۳ طلا، ۸ نقره، 5 برنز.

یک مدال کمتر، اما سه طلای بیشتر.این مقایسه به‌تنهایی توضیح می‌دهد چرا ناگویا را باید یک نقطه عطف دانست اما اهمیت اصلی در جدول مدال نیست،در تغییر وزن زنان در کاروان ایران است.در دوره‌ای که هر مدال برای ایران ارزش استراتژیک دارد، دیگر نمی‌توان زنان را فقط به عنوان بخشی از تصویر کاروان دید. سه طلای زنان، به‌علاوه هشت نقره و پنج برنز، یعنی 16 خروجی مستقیم در جدول نهایی ایران.زنان حالا در محاسبه نتیجه کلی کاروان اثر دارند و این شاید مهم‌ترین تغییر ناگویا باشد.

دیگر سؤال این نیست که «چند ورزشکار زن برای اعزام داریم؟»سؤال باید این باشد:چند مدال می‌توانیم از ورزش زنان بگیریم؟این تغییر سؤال، خودش یک تغییر بزرگ است.ناگویا نباید تبدیل به جشن پایان یک تورنمنت شود.

روئینگ نشان داد با سرمایه‌گذاری و برنامه‌ریزی می‌توان از مدال به طلا رسید.وزنه‌برداری نشان داد رشته‌ای که تازه وارد عرصه شده، می‌تواند خیلی زود روی سکو برود.تکواندو نشان داد یک رشته باسابقه می‌تواند سقف خود را بشکند.کاراته نشان داد کیفیت مدال هم اهمیت دارد.

حالا نوبت مدیران است که این نشانه‌ها را به سیاست ورزشی تبدیل کنند.زنان ایرانی سال‌ها برای اثبات اینکه «می‌توانند» جنگیده‌اند.آسیا دیگر جای اثبات نیست؛ جای مطالبه است.مطالبه امکانات بهتر، اعزام بیشتر، مربیان بهتر، اردوهای منظم‌تر و نگاه حرفه‌ای‌تر.چون در ناگویا یک اتفاق ساده رخ نداد.نقش زنان در کاروان ایران از حاشیه به متن آمد و از این پس، اگر کسی بخواهد زنان را صرفاً برای کامل کردن قاب اعزام کند، یک سؤال ساده پیش روی اوست:اگر آنها فقط ویترین‌اند، پس این 16 مدال چیست؟زنان ایران در ناگویا فقط حضور نداشتند؛در نتیجه کاروان سهم داشتند.