روزنامه گل

حمیدرضا درخشان - ناگویا برای ورزش‌های تیمی ایران، قصه چندان شیرینی نداشت.

یکی پس از دیگری یا از دور رقابت‌ها کنار رفتند، یا به سکوی پایین‌تر از طلا رسیدند؛ تا سرانجام یک تیم ایستاد، فینال را برد و اجازه نداد پرونده ورزش‌های تیمی ایران در بازی‌های آسیایی با حسرت و افسوس بسته شود.تیم ملی والیبال ایران قهرمان ناگویا شد؛ با پیروزی ۳ بر یک مقابل ژاپن در فینال، در خانه حریف. و این طلا فقط یک مدال دیگر برای کاروان ایران نیست؛ از یک زاویه مهم‌تر، تنها طلای تیمی ایران در این دوره از بازی‌های آسیایی است.

فوتبال امید ایران در مرحله گروهی ماند. شکست سنگین ۴ بر یک مقابل کره‌شمالی پایان کار تیمی بود که حتی به مرحله حذفی هم نرسید.هندبال هم در یک‌چهارم نهایی برابر قطر ۳۱ بر ۲۵ شکست خورد و از گردونه رقابت‌ها کنار رفت. واترپلو تا نیمه‌نهایی بالا آمد، اما برابر ژاپن شکست خورد و در مسابقه رده‌بندی نیز ۱۳ بر ۹ به چین باخت تا دستش از مدال کوتاه بماند.بسکتبال هم اگرچه توانست روی سکو برود، اما مدالش برنز بود؛ ایران در دیدار رده‌بندی چین را ۷۹ بر ۷۰ شکست داد و پس از هشت سال دوباره به مدال بازی‌های آسیایی رسید. قهرمانی اما به کره‌جنوبی رسید.کبدی مردان و زنان هم تا فینال رفتند، اما هر دو تیم مقابل هند شکست خوردند و به نقره رسیدند. یعنی در میان ورزش‌های تیمی، ایران چند بار تا آستانه طلا رفت، اما جام را نگرفت.

در این میان، والیبال داستان دیگری نوشت.تیمی که چند هفته پیش در قهرمانی آسیا برابر همین ژاپن شکست خورده و نایب‌قهرمان شده بود، این بار در مهم‌ترین بازی ناگویا ورق را برگرداند. ایران در فینال ۳ بر یک ژاپن را برد و طلای بازی‌های آسیایی را به خانه آورد.این تفاوت فقط در نتیجه فینال نیست. والیبال ایران در ناگویا نشان داد که یک تیم می‌تواند بعد از ناکامی، دوباره خودش را جمع کند؛ می‌تواند شکست قبلی را تبدیل به انگیزه کند و مهم‌تر از همه، وقتی پای مدال طلا وسط است، از بازی بزرگ نترسد.

پشت این تیم البته یک نام ایتالیایی هم ایستاده: روبرتو پیاتزا.مربی‌ای که در ناگویا تیمش را تا آخرین بازی رساند و در فینال، ژاپن را در خانه خودش شکست داد. پیاتزا و تیمش در نیمه‌نهایی حتی پاکستان را ۳ بر صفر و با اختلافی چشمگیر از پیش رو برداشتند تا به فینال برسند اما شاید ارزش واقعی این قهرمانی زمانی روشن‌تر شود که به اطرافش نگاه کنیم.

والیبال تنها ورزش تیمی ایران در ناگویاست که جام قهرمانی را بالای سر برده است. بسکتبال روی سکوی سوم ایستاد، کبدی‌ها نقره گرفتند، هندبال حذف شد، فوتبال امید به مرحله حذفی نرسید و واترپلو هم در نهایت چهارم شد.پس می‌شود گفت در میان تیم‌های ایران، این والیبال بود که آبروی ورزش‌های تیمی را خرید.نه با شعار، نه با وعده، نه با حرف از «نسل طلایی». با یک فینال واقعی و یک برد واقعی.

ژاپن در شهری که میزبان این بازی‌هاست، برای قهرمانی آمده بود؛ اما تیم پیاتزا جام را از وسط خانه ژاپنی‌ها برداشت و به تهران برد.در ناگویا، ورزش ایران طلاهای زیادی به دست آورده و در مجموع هم کاروان کشورمان با ۱۹ طلا، ۱۸ نقره و ۱۵ برنز به کار خود پایان داده است.اما اگر قرار باشد از میان ورزش‌های تیمی فقط یک تصویر را از این بازی‌ها به یاد بسپاریم، احتمالاً همان تصویر آخر است:پیاتزا کنار زمین، بازیکنان ایران در آغوش یکدیگر و ژاپنی‌هایی که جام را به تیمی سپرده‌اند که چند هفته قبل در فینال قهرمانی آسیا شکستش داده بودند.

والیبال در ناگویا فقط قهرمان نشد؛تنها تیمی بود که در میان تیم‌های ایران، تا آخر خط رفت و جام را هم با خودش آورد.