روزنامه گل
تک به تک- بالاخره پوست کلفتی احسان حاجصفی و دعوت شدنهای بیپایانش به اردوهای تیم ملی جواب داد و او توانست با ۱۵۰ بازی، رکورددار حضور در مسابقات ملی با پیراهن ایران شود. این حد نصاب پیشتر به جواد نکونام تعلق داشت که خود او هم به طور میلیمتری رکورد علی دایی را شکسته بود. ترتیب بازیهای ملی این سه تن، هماکنون ۱۵۰، ۱۴۹ و ۱۴۸ مسابقه است.
برخی میگویند رابطه نهچندان خوب امیر قلعهنویی و نکونام از جمله دلایلی بود که باعث شد سرمربی فعلی تیم ملی آنقدر روی دعوت از حاجصفی پافشاری کند که بالاخره این رکورد از دست جواد خارج شود. در این مورد نمیشود اظهارنظر قطعی کرد و البته «نیتخوانی» هم ممکن و منطقی نیست.
اصل موضوع اما فراتر از این حرفهاست؛ این که بازی در این تیم ملی به سطحی از ابتذال رسیده که هیچکس برای احسان جشنی نمیگیرد و هیچ تبریکی به سمت او روانه نمیکند. غالبا رکوردشکنی بازیکنان در تیمهای ملی، با سروصدا و شوق و ذوق فراوان همراه است. این موضوع برای هواداران مهم میشود، رسانهها به طور گسترده به آن میپردازند و تشریفات خاصی در نظر گرفته میشود تا این لحظه تاریخی، به بهترین شکل در یاد و خاطره مردم باقی بماند. شما در مورد رکوردشکنی حاجصفی اما، کدامیک از اینها را دیدید؟

جالب اینجاست که خود حاجصفی هم در بازگشت به ایران ترجیح داد با خبرنگاران حرف نزند. او خودش را مشغول مکالمه تلفنی نشان داد تا بتواند بدون پاسخگویی به اصحاب رسانه از بینشان بگریزد. خب مگر افتخار به این بزرگی خلق نکردی؟ چرا مثل متهمان فراری رفتار میکنی؟ دلیلاش روشن است؛ حتی احسان هم به خوبی متوجه است رکوردشکنی در تیمی که روح «ملی» ندارد و در پایینترین سطح از نظر محبوبیت و مقبولیت مردمی قرار دارد، چندان مایه مباهات نیست. وقتی بسیاری از مردم یک تیم را دوست ندارند، دیگر چه فرقی میکند که ده بار برای آن به میدان رفته باشی یا صد بار یا اصلا هزار بار؟
اگر قرار بود این رکوردها معجزه کند، لابد تا الان همه باید قربان قد و بالای جواد نکونام میرفتند که صاحب قبلی این حد نصاب بود. با این حال همه میدانیم نگاهها به او چطور بود و همین الان هم به حاجصفی و سایر همبازیانش چطور است. در نقطه مقابل، کسانی هم بودند که هرگز نزدیک این اعداد و ارقام نیامدند، اما همیشه جای محفوظی در قلب مردم داشتند. خلاصه به این چیزها نیست احسان جان!
#تیم ملی #احسان حاج صفي #اختصاصی گل #جواد نکونام