روزنامه گل

حسن صانعی پور - بعد از حذف تیم ملی امید فوتبال ایران از مسابقات آسیایی ناگویا و بعد از دو شکست تیم ملی بزرگسالان در دیدارهای تدارکاتی، از انتهای هفته جاری ادامه لیگ برتر فوتبال ایران از هفته هشتم استارت خواهد خورد.

در این بین دلنگرانی‌های جدیدی در مسیر فوتبال ملی و باشگاهی کشور بوجود آمده که توامان شرایط نمایندگان ایران در فوتبال باشگاهی آسیا و سرنوشت تیم ملی را در جام ملت‌های آسیا تحت الشعاع خود قرار داده است.

امیر و ترس‌های پنهان

سرمربی تیم ملی فوتبال ایران در کنفرانس خبری بعد از بازی تدارکاتی با روسیه گفته است: "برخی از بازیکنان شانس بازی به‌دست آوردند، اما در این اردو از فرصت لازم بهره نبردند که مطمئنا در آینده از آنها استفاده نخواهیم کرد." جمله‌ای که ترس پنهان و بزرگ امیر قلعه‌نویی را در خود نهفته دارد. شرایطی که خبر از شناخت اندک و اشراف حداقلی سرمربی و کادرفنی در خصوص لیگ داخلی و بازیکنان شاغل در فوتبال خارج از کشور را حکایت دارد. در حقیقت یک خلاء فکری تمام عیار در بین دو نسل مدعی، اندیشه‌های مردی را به خود مشغول کرده است که هنوز تفکرات سنتی خودش را فراموش نکرده است. پُر واضح است که قلعه‌نویی در دوراهی اخلاق‌گرایی و شایسته سالاری دچار اشتباهات بزرگ شده است.

جوانان و شرایط متفاوت

هرچند در دو مسابقه اخیر تیم ملی، تعدادی از بازیکنان مد نظر کادرفنی تیم ملی فوتبال ایران، به علت حضوردر مسابقات آسیایی حضور نداشتند، اما دورنمایی جوانان فوتبال ایران امیدوار کننده نیست. شرایط متفاوت آنان در دو فصل اخیر که به یکباره تبدیل به مهره‌های اصلی تیم‌های باشگاهی خود شده‌اند، شکاف خطرناکی را ایجاد کرده که ممکن است تعدادی از آنان را قبل از اتمام لیگ به حاشیه ببرد. فقدان و یا کاهش بازیکنان با تجربه در ترکیب تیم‌ها نیز می‌تواند، لحظات بحرانیِ دیدارهای مهم را برای جوانان، سخت و غیرقابل عبور نماید. نمایش بازیکنان دو تیم پرسپولیس و تراکتور در مصاف هفته سوم گواه بزرگی بر این ادعاست. حتی می‌توان امتیازات نزدیک چهار تیم نخست جدول را در همین جریان تعبیر کرد. شباهت‌های معنادار خطوط دفاعی و حمله این چهار تیم نیز خبر از انگیزه‌های مضاعفی دارد که باید توسط مربیان لیگ کنترل شود.

جنگ‌های پنهان و آشکار باشگاه‌ها

اما فارغ از تحولات بزرگ باشگاه‌ها به لحاظ اعتماد به مربیان بومی و بازیکنان جوان، یک جریان خطرناک که ریشه در دو دهه اخیر دارد، می‌تواند کیفیت قابل قبول هفت هفتهِ نخست فصل جاری فوتبال کشور را تحت الشعاع قرار داده و ادامه لیگ را دچار نوسان نماید. جنگ‌های پنهان و آشکار باشگاه‌ها به خصوص چهار تیم پرطرفدار کشور، دعوای بی دلیلی است که در نهایت به ضرر هر چهار باشگاه به پایان خواهد رسید. موضوعاتی چون اهدای جام قهرمانی فصل گذشته به استقلال که با واکنش تُندِ دو باشگاه تراکتور و پرسپولیس مواجه شده است. سکوت و یا بلاتکلیفی فدراسیون در این مورد و همچنین برگزاری جام حذفی و جریان اعتراضات باشگاه‌ها در خصوص حضور بازیکنان در تیم رقیب که مسبوق به سابقه بوده است، نه تنها مشکل فوتبال ایران را در رده باشگاهی و ملی حل نخواهد کرد که مستمسکی برای ای اف سی و فیفا در جهت تشدید محرومیت‌ها و یا محدودیت‌ها خواهد شد.

دوراهی بزرگ فوتبال ایران

با این حال چهره فوتبال ایران تغییر کرده است. جوانانی در دو سال اخیر ظهور کرده‌اند که آینده بسیار روشنی دارند. اما اگر موشکافانه به این تغییرات نگاهی بیاندازیم، متوجه دوراهی بزرگ فوتبال ایران خواهیم شد؛ دوراهی که برای انتخاب مسیر درست باید شجاع و جسور بود. این اتفاق تا حدود زیادی در دو باشگاه استقلال و پرسپولیس با دلایل متفاوت رخ داده است. مهدی تاتار در ریسکی بزرگ و به تاسی از علی پروین، به جوانانی اعتماد کرده است که علیرغم نمایش بسیار عالی در شش هفته نخست، ممکن است در ادامه لیگ دچار بحران‌های طبیعی فوتبال شوند. استقلال در یک توفیق اجباری به علت پنجره بسته، ترکیب جوان فصل گذشته خود را با چند حذف و اضافه هوشمندانه حفظ کرده و مزد آن را در لیگ برتر و لیگ الیت آسیا گرفته است. سایر باشگاه نیز از این قاعد خارج نبوده و با ضریب‌های متفاوت، تغییر چهره داده‌اند. آنچه مهم است اینکه گذر از این دوراهی که با مقاومت‌های بازیکنان و مربیان و هواداران نیز روبرو خواهد بود، دریک تعامل صحیح بین مربیان لیگ و کادرفنی تیم ملی، اگر به موفقیت فوتبال ایران در جام‌ملت‌های آسیا منجر نگردد، در مسیر جام جهانی آینده اثرات مثبت خود را خواهد گذاشت.