روزنامه گل

تیم ملی ایران در کازان هم چیزی برای دفاع از خود پیدا نکرد؛ جز یک دروازه‌بان.

شکست ایران برابر روسیه، چند روز بعد از باخت سه بر یک مقابل ازبکستان، ادامه همان روند نگران‌کننده‌ای بود که فوتبال ایران بعد از جام جهانی را دربر گرفته است. تیمی که قرار بود پس از ناکامی در عبور از مرحله گروهی جام جهانی ۴۸ تیمی، نشانه‌هایی از بازسازی و تغییر را نشان بدهد، فعلاً بیشتر شبیه تیمی است که هنوز در جست‌وجوی خودش سرگردان است. ایران در جام جهانی شکست نخورد، اما سه تساوی برابر نیوزیلند، بلژیک و مصر برای صعود کافی نبود و در نهایت در جایگاه سی‌وسوم مسابقات قرار گرفت و از رسیدن به مرحله حذفی بازماند.

حالا دو بازی دوستانه کافی بود تا همان پرسش‌های قدیمی دوباره روی میز بیاید. ایران در فرغانه مقابل ازبکستان ۳ بر یک شکست خورد و نمایش قابل دفاعی ارائه نکرد؛ چند روز بعد در کازان هم برابر روسیه ۲ بر صفر بازنده شد. دو شکست، پنج گل خورده و تنها یک گل زده؛ آماری که البته در بازی‌های تدارکاتی نباید بیش از اندازه بزرگ‌نمایی شود، اما وقتی کنار عملکرد کلی تیم در ماه‌های اخیر قرار می‌گیرد، نمی‌توان آن را صرفاً یک اتفاق گذرا دانست.

در چنین شرایطی، عجیب است که به جای پاسخ دادن به پرسش‌های فنی، همچنان بیشتر انرژی صرف دفاع از گذشته شود. مسئله فوتبال ملی، نه یک شکست مقابل روسیه است و نه حتی دو شکست متوالی مقابل ازبکستان و روسیه. مسئله اصلی، فاصله میان تصویری است که از تیم ملی ارائه می‌شود و آنچه در زمین دیده می‌شود.

در زمین، تیمی را می‌بینیم که مقابل حریفان منظم و باانگیزه، در ایجاد موقعیت، کنترل بازی و جلوگیری از فشار حریف مشکل دارد. اما بیرون از زمین، گاهی ادبیاتی شنیده می‌شود که گویی تیم ملی در حال طی کردن یک مسیر موفقیت‌آمیز است و منتقدان باید بابت پرسش‌هایشان پاسخگو باشند. این دو تصویر با یکدیگر جور درنمی‌آیند. اگر قرار است این نسل از تیم ملی وارد مرحله تازه‌ای شود، اولین قدم پذیرفتن واقعیت است: تیم ملی نیازمند بازسازی است، نه توجیه.

و درست در همین فضای خاکستری، پیام نیازمند یک نشانه روشن بود.

او نیمه دوم بازی با روسیه را آغاز کرد؛ زمانی که ایران دو گل عقب بود و روس‌ها همچنان خطرناک به نظر می‌رسیدند. نیازمند در همین نیمه چند واکنش مهم داشت و در مجموع سه سیو برای او ثبت شد؛ واکنش‌هایی که عملاً مانع سنگین‌تر شدن شکست ایران شدند.

حالا شاید وقت آن رسیده باشد که کادر فنی تیم ملی به جای نگاه کردن به نام‌ها و سابقه‌ها، به فرم و آمادگی روز بازیکنان نگاه کند. پیام نیازمند مقابل روسیه قرار نبود مشکلات تیم ملی را حل کند. یک دروازه‌بان نمی‌تواند ضعف ساختار دفاعی، فقدان خلاقیت، مشکلات تاکتیکی یا ناتوانی تیم در کنترل مسابقه را به تنهایی برطرف کند. اما عملکرد او یک پیام مهم داشت: هنوز می‌شود از دل این تیم، انتخاب‌های تازه‌ای پیدا کرد. گاهی در دوره‌ای که همه چیز به بن‌بست می‌رسد، فوتبال یک نشانه کوچک در اختیار مربی می‌گذارد؛ نه برای اینکه شکست را پنهان کند، بلکه برای اینکه راه آینده را نشان بدهد. در کازان، روسیه برنده شد و ایران باخت. اما پیام نیازمند نشان داد که شاید یکی از جواب‌های آینده، همین حالا در دروازه‌ ی فوتبال ایران ایستاده است.

اکنون نوبت کادر فنی است که این نشانه را جدی بگیرد. نه از سر تعصب، نه به خاطر پیراهن باشگاهی و نه برای ساختن قهرمان جدید؛ فقط به یک دلیل ساده: چون تیم ملی بیش از هر چیز نیازمند بازیکنهای جوان و با انگیزه میباشد نه نسل پرمدعا و پرحرف ولی بی دستاورد فعلی.