روزنامه گل

حسن صانعی پور - البته هواداران فهیم و کارشناسان منصفِ فوتبال ایران، امید چندانی به موفقیت تیم ملی امید در مسابقات آسیایی ناگویا 2026 نداشتند. اما همواره یک خوش‌بینی نوستالژیک به دوستداران فوتبال کشور این وعده را داده است که شاید اینبار معجزه‌ای رخ داده و ساق پا و غیرت بازیکنان، مشکلات پنهان و آشکار فوتبال کشور را پوشش بدهد و جامی در حوزه فوتبال به ویترین خاک خورده فوتبال ایران اضافه گردد.

اما اصل کار جای دیگر است و علت ناکامی را باید در موضوعات دیگری به غیر از مسایل فنی جستجو نمود.

به این باخت‌ها عادت داریم

تیم فوتبال امید ایران آخرین دیدار خود در مرحله گروهی را با نتیجه چهار بر یک مقابل کره شمالی، واگذار نمود. نتیجه‌ای که حکم به حذف تیم پُرستاره ایران از بزرگترین تورنمنت آسیایی داد. البته فوتبال ایران به این باخت‌های غیرمنتظره "و البته طبیعی به لحاظ مشکلات موجود" عادت کرده است.

فوتبال ایران در خصوص برگزاری لیگ‌های پایه‌ به خصوص رده سنی جوانان با مشکلاتی همراه بوده و هست. در حقیقت جوانان ایران که شاکله اصلی تیم امید را تشکیل می‌دهند، در مسیر لیگ‌های پایه به بلوغ نرسیده‌اند. اکثر بازیکنان حاضر تیم امید، ستاره‌هایی هستند که در دو سال اخیر در تیم‌های باشگاهی و به اعتبار قرارگرفتن در کنار بزرگان فوتبال کشور به شرایط ایده‌آل رسیده‌اند. نکته دیگر اینکه مسیر آماده سازی تیم امید نیز با حرف و حدیث‌های بزرگ و کوچکی همراه بوده است. از اردوی تیم ملی نیز خبرهای جالبی بدست نرسیده و عنوان شده است ستاره‌هایی که باید ستون اصلی موفقیت تیم باشند، از شرایط روحی و روانی ایده‌آلی برخوردار نبودند.

در این بین نقش حسین عبدی در هدایت تیمش نیز مورد سوال است. عبدی تجربه کار با جوانان را داشته و به خوبی می‌داند شرایط تیم ملی امید با شرایط یک تیم باشگاهی بسیار متفاوت است. کافی است بازی ایران با کره شمالی را یک بار دیگر مشاهده کنیم تا به موضوع ظریف کوچینگ ضعیف کادرفنی در این دیدار واقف شویم.

ایران در ایران باخت

در حقیقت تیم ایران در ایران باخت و با پس زمینه خوبی به ناگویا نرفت. فدراسیون فوتبال بعد از نیمه تمام ماندن فصل گذشته لیگ برتر، تصمیم قاطعی در خصوص اتمام آن نگرفت.

لیگ جدید نیز در شرایطی آغاز شد که یک رنسانس بزرگ را در ترکیب تیم‌ها هم به لحاظ بازیکن و هم مربی مشاهده کردیم. تغییر وسیعی که خبر از برهم ریختن معادلات لیگ می‌دهد. ظهور بازیکنانی که مدعی هستند می‌توانند تبدیل به مهره‌های تاثیرگذار لیگ شوند. آن طرف ار اردوی آماده سازی تیم ملی نیز اخبار ضد و نقیضی پیرامون تدارکات ویژه رسیده است. موضوعی که ذهنیت هواداران میلیونی فوتبال را مکدر کرده است. چند بازیکن کلیدی تیم نیز به علت حضور در مسابقات باشگاهی آسیا دیرتر از زمان مقرر به اردو اضافه شدند.

حتی می‌توان ادعا کرد؛ فدراسیون که از زمان و مکان دقیق بازی‌ها آسیایی خبر داشته، در خصوص انتخاب‌های مرسوم دچار اشتباه بزرگی شده و صرفا قصد داشته است یک نام بزرگ را در راس قرار بدهد و به حضور چند ستاره جدید نیز بیش از اندازه استاندارد اعتماد کند.

کجای کار می‌لنگد؟

براستی کجای کار فوتبال ایران می‌لنگد؟ چرا ما در تمامی عرصه‌های مربوط به فوتبال ناکام هستیم؟

دلخوش بودن به سه فینال آسیا و یا بُردهای مقطعی که شاید بتوان آن را یک اتفاق شیرین تلقی کنیم تا یک کار اصولی، فوتبال ایران را به منطقه سقوط نزدیک کرده است. جالب است درهمین شرایط نیز اهالی فوتبال همین موفقیت‌های نصف ونیمه را هم بر سر هم کوبیده و کُری‌ می‌خوانند.

اهالی فدراسیون هم مثل همیشه با چند تغییر، صورت مسئله را پاک می‌کنند. کار از آنجا وارد حواشی گردیده که موفقیت در فوتبال در جریان درستی قرار نگرفته است. " جریانی که گاهی در فوتبال دنیا و حتی فوتبال حرفه‌ای اروپا نیز اتفاق افتاده و تا هنگامی که به طور کامل برطرف نگردیده، هیچ موفقیتی متصور نبوده است." جالب است در حال حاضر موضوع اعلام قهرمان لیگ گذشته و جریان مربوط به فسخ قرارداد یاسر آسانی بیشتر از هر موضوعی تمرکز فوتبال ایران را به خود متوجه ساخته است. جریانی که قابل حل بوده و خبر از اختلافاتی می‌دهد که فوتبال کشور را مقرون به حواشی مخرب کرده است.

فدراسیون خودش را توجیه کرده و در بیانیه فدراسیون فوتبال بعد از حذف تیم امید آمده است: " تیم ملی امید پس از پیروزی مقابل امارات و تساوی با چین، در دیدار حساس پایانی نتوانست عملکرد مورد انتظار را ارائه دهد و فدراسیون فوتبال هم در کنار اعضا تیم این نتیجه را بی هیچ توجیهی پذیرفته و بابت آن از علاقمندان عذرخواهی می کند.

اینک، زمان بررسی صادقانه، دقیق و موشکافانه و اخذ تصمیم‌های شجاعانه است." جمله "اینک زمان بررسی صادقانه و دقیق.." همان توجیه مسبوق به سابقه‌ای است که نه تنها به بهبودی اوضاع فوتبال کشور منجر نخواهد شد، بلکه به مشکلات بعدی نیز دامن خواهد زد. بررسی عملکرد حسین عبدی هرچند مهم و ضرروی است. اما در حال حاضرموضوع مهم، خروجی لیگ برای تشکیل تیم‌های ملی قوی در رده‌های گوناگون است.

آیا فدراسیون قصد دارد همچون گذشته زمان را با پرداختن بدون نتیجه به عملکرد تیم امید و حسین عبدی به نفع رقیبان آسیایی هدر داده و باز در آستانه تورنمتی دیگر با انتخابی عجولانه تکرار مکررات نماید؟