روزنامه گل

حمیدرضا درخشان - چهار امتیاز، صدر جدول و یک بازی که می‌تواند همه‌چیز را عوض کند؛ تیم امید ایران در آخرین مسابقه مرحله گروهی بازی‌های آسیایی ناگویا باید به مصاف کره‌شمالی برود؛ دیداری که برای شاگردان حسین عبدی فقط یک مسابقه معمولی برای تعیین صدرنشین نیست.

این بار پای صعود هم وسط است.ایران شروع خوبی در ناگویا داشت. پیروزی ۳ بر یک مقابل امارات، آن هم در مسابقه‌ای که پوریا شهرآبادی یکی از چهره‌های اصلی آن بود، امیدها را با سه امتیاز وارد تورنمنت کرد اما مسابقه دوم مقابل چین، آن‌طور که انتظار می‌رفت پیش نرفت. تساوی بدون گل باعث شد ایران با ۴ امتیاز همچنان صدرنشین گروه B بماند، اما فاصله تیم عبدی با رقبا آن‌قدر زیاد نیست که بتوان با خیال راحت به جدول نگاه کرد.

از طرف دیگر، کره‌شمالی و امارات پس از تساوی بدون گل برابر یکدیگر، هر دو یک امتیازی شدند و چین نیز با امتیازاتی که در دو مسابقه جمع کرده، همچنان در معادله صعود حضور دارد.بنابراین داستان ساده است؛ ایران اگر ببرد، صدرنشینی را از آن خود می‌کند و با خیال راحت‌تری به مرحله بعد می‌رود.اما اگر مساوی کند، هنوز باید چشم به سایر نتایج و تفاضل گل داشته باشد و اگر ببازد، تازه دردسر اصلی شروع می‌شود. شکست مقابل کره‌شمالی به این معناست که کره‌ای‌ها از ایران عبور می‌کنند و تیم عبدی باید منتظر محاسبات جدول و جایگاه تیم‌های سوم بماند.

در این دوره، تنها گروه B است که پیش از بازی آخر هیچ تیمی در آن صعودش را قطعی نکرده است و همین مسئله اهمیت مسابقه پایانی را دوچندان کرده است.این همان جایی است که یک نکته مهم خودش را نشان می‌دهد: تیم امید ایران برای صعود، نباید فقط به بردن فکر کند؛ باید بداند چگونه نبازد.

کره‌شمالی تیمی است که در چنین مسابقه‌ای نمی‌تواند با محاسبات محافظه‌کارانه وارد زمین شود. آنها فقط یک امتیاز دارند و برای زنده نگه داشتن شانس صعود، به پیروزی نیاز دارند.

کاپیتان ایران هم پیش از این مسابقه به همین موضوع اشاره کرده و گفته کره‌شمالی چیزی برای از دست دادن ندارد و برای برد وارد زمین خواهد شد.این وضعیت می‌تواند برای ایران هم فرصت باشد و هم تهدید.فرصت از این جهت که کره‌شمالی مجبور است برای گل زدن جلو بیاید و فضاهایی پشت سر خود ایجاد کند؛ تهدید از آن جهت که تیمی که چیزی برای از دست دادن ندارد، معمولاً خطرناک‌تر بازی می‌کند. یک گل می‌تواند تمام نقشه‌های مسابقه را به هم بریزد.

حسین عبدی حالا باید از تجربه دو مسابقه قبلی استفاده کند. تیم او برابر امارات نشان داد که در فاز هجومی قابلیت ایجاد موقعیت و ضربه زدن دارد، اما مقابل چین نتوانست از برتری‌های خود به گل برسد. به همین دلیل، مسئله اصلی در بازی سوم فقط ساختن موقعیت نیست؛ تبدیل موقعیت به گل و مدیریت مسابقه بعد از گل یا دریافت گل است.البته داستان تیم امید در ناگویا فقط به داخل زمین محدود نمی‌شود. عبدی پیش از اعزام تیم به ژاپن درباره مشکلات آماده‌سازی و کامل نبودن ترکیب تیمش انتقادهای صریحی داشت. فهرست نهایی ایران ۲۳ بازیکن بود، اما حضور تیم با ترکیبی ایده‌آل و بدون مشکل فراهم نشد و خود سرمربی نیز نسبت به شرایط اعزام و همکاری باشگاه‌ها گلایه داشت.

با این حال، تیمی که حالا به بازی سوم رسیده، دیگر فرصتی برای حساب کردن روی «اگر فلان بازیکن بود» و «اگر آماده‌سازی بهتر انجام می‌شد» ندارد.ناگویا از اینجا به بعد فقط نتیجه می خواهد.برد،صدرنشینی را تثبیت می‌کند.تساوی، ایران را وارد محاسبات می‌کند و شکست، تیم عبدی را به انتظار برای نتایج دیگر می‌فرستد.

از این جهت، بازی با کره‌شمالی شاید یکی از عجیب‌ترین مسابقات این مرحله برای ایران باشد؛ مسابقه‌ای که یک طرف آن تیم صدرنشین گروه است و طرف دیگر تیمی که برای زنده ماندن به برد نیاز دارد.ایران البته نباید اسیر همین معادله شود. قرار نیست برای فرار از شکست، فوتبالش را فراموش کند. تجربه بازی با چین نشان داد که فوتبال محتاطانه هم لزوماً امتیاز قطعی نمی‌آورد. وقتی ۹۰ دقیقه با یک گل می‌تواند تمام جدول را جابه‌جا کند، بهترین راه برای کنترل مسابقه، کنترل توپ و ریتم بازی است؛ نه عقب رفتن و منتظر ماندن برای اتفاق.

این شاید مهم‌ترین امتحان حسین عبدی در مرحله گروهی باشد.او حالا باید تیمی را به زمین بفرستد که هم جاه‌طلبی صدرنشینی داشته باشد و هم عقلانیت یک تیم مدعی صعود.نه آن‌قدر بی‌محابا که کره‌شمالی را به بازی برگرداند و نه آن‌قدر محتاط که خودش را در دردسر بیندازد.در ناگویا، داستان برای امیدهای ایران از «سه امتیاز» بزرگ‌تر شده است.آنها برای صدر می‌جنگند، اما همزمان باید حواسشان به کابوس حذف هم باشد.۹۰ دقیقه مانده تا مشخص شود تیم عبدی با خیال راحت به مرحله بعد می‌رود یا ناگویا برایش وارد مرحله محاسبه و اما و اگر می‌شود.این یکی را دیگر نمی‌شود به فرداموکول کرد؛امیدها باید امروز تکلیف خودشان را روشن کنند.