بی آبرویی به قیمت یکماه اعزام دیرتر
روزنامه گل
شاهین طهرانی-طبق گزارش سایت رسمی تسنیم،علیرضا بیرانوند برای تعیین تکلیف سربازیاش به سازمان نظام وظیفه رفته و درخواست بررسی پروندهاش در کمیسیون اعصاب و روان را مطرح کرده است.
البته فعلاً هیچکس نمیتواند بگوید بیرانوند بیماری روانی دارد؛ تشخیص با پزشکان است.اما فرض کنیم کمیسیون پزشکی واقعاً یک اختلال روانی را احراز کند که به معافیت یا عدم صلاحیت او برای خدمت منجر شود.اینجا یک سؤال ساده مطرح میشود:اگر این مشکل برای انجام خدمت سربازی آنقدر جدی است که مانع حضور او در پادگان میشود، برای ایستادن در دروازه تیم ملی هیچ اهمیتی ندارد؟ بیرانوند یک سرباز معمولی نیست. او دروازهبان حرفهای و ملیپوش است؛ سالها در بالاترین سطح فوتبال بازی کرده و در مسابقات بزرگی مثل جام جهانی تحت فشار سنگین روانی قرار گرفته است.دروازهبانی یعنی تصمیمگیری در چند ثانیه، تحمل اشتباه، مدیریت اضطراب و حفظ تمرکز بعد از یک گل یا پنالتی از دسترفته.بنابراین اگر واقعاً بیماری روانی مؤثری وجود داشته باشد، نمیشود گفت این بیماری فقط پشت درِ پادگان وجود دارد و با ورود به زمین فوتبال ناپدید میشود.
اما روی دیگر ماجرا هم جالب است.اگر کمیسیون بگوید بیرانوند هیچ اختلالی ندارد، پس اصلاً چرا پرونده او به اعصاب و روان رفته است؟ و اگر فرض کنیم این مسیر صرفاً راهی برای خریدن زمان و عقب انداختن سربازی بوده، باز سؤال دیگری شکل میگیرد:چرا یک دروازهبان مشهور، پردرآمد و صاحب جایگاه ملی باید برای نرفتن یا دیرتر رفتن به سربازی تا این اندازه هزینه بدهد؟ رفتار انسان را نمیتوان از روی یک تصمیم، بیمارگونه تشخیص داد اما وقتی پای یک قهرمان ملی در میان است، انگیزه این رفتار قابل پرسش است. پس توپ حالا در زمین کمیسیون پزشکی است.اگر بیرانوند مشکل روانی دارد، باید روشن شود این مشکل چه نسبتی با صلاحیت او برای فوتبال حرفهای دارد؟اگر ندارد، باید پرسید چرا اصلاً پای اعصاب و روان به پرونده او باز شده است و اگر فقط مسئله، وقت خریدن برای فرار از سربازی است، سؤال آخر همچنان سر جایش میماند:چطور ممکن است دروازهبانی که سالها از مهاجمان بزرگ فوتبال نترسیده، برای چند ماه سربازی حاضر شود چنین مسیر پرحاشیهای را انتخاب کند؟اینجا دیگر فقط بحث سربازی نیست؛بحث تناقضی است که باید برایش توضیح روشنی وجود داشته باشد.
#علیرضا بیرانوند #اختصاصی گل #شاهین طهرانی
