روزنامه گل

بهمن تیرگان - در کنار بلبشویی که راه انداخته اند فدراسیون فوتبال و مجریان لیگ برتر به کمک بازوی جزائی خود در حال درآمد زایی میلیاردی وهمتی هستند. درست در زمانیکه مبلغ دیه که معادل ارزش جان آدمیزاد در قوانین کیفری و جزائی اسلامی و معادل ۲۰۰ میلیون تومان تعیین شده بوده است جواد نکونام بابت یک مصاحبه به پرداخت ۴ میلیارد تومان جریمه شد. ریاضیات ابتدایی به ما میگوید که مصاحبه نکونام معادل جان ۲۰ انسان زنده ارزش داشته است! از مردم عادی شاید انتظار داشتن عقل سلیم نداشته باشیم اما از یک قاضی چطور؟!

اگربراین باور هستید که متولیان فوتبال فقط به فاکتورسازی و پاداش های نجومی پسنده میکنند سخت در اشتباه هستید. کمیته اخلاق و انضباطی که قاعدتا حضورش می بایست از شدت بی انضباطی و بی اخلاقی ها در تمام فضول لیگ برتر بکاهد نه تنها موفق عمل نکرده بلکه باعث ازدیاد اتفاقات غیراخلاقی هم شده است و حتی میتواند این شائبه را هم در برداشته باشد که عوامل در این بی اخلاقی ها و بی انضباطی ها در میان تماشاگرنماها هم دستی به آتش داشته باشد! این کمیته که بیشتر به یک بنگاه درآمد زایی برای برگزار کنندگان لیگ برترو متولیان فوتبال شباهت دارد از زمان تاسسیس خود میلیاردها تومان سالیانه به جیب میزند اما دریغ از چهارعدد آب سرد کن و سرویس بهداشتی تمیزوسالم که باید در شان یک مسلمان در یک کشور اسلامی باشد.

حداقل برای پنج سال گذشته که ما شاهد آن هستم این کمیته اشتیاق بیشتری به احکام با جرايم نقدی داشته تا هر چیز دیگری! آیا پلیس راهنمایی و رانندکی در طی ۵ دهه گذشته توانسته است با جرايم نقدی مسبب کمتر شدن تخلفات رانندگی بشود که کمیته اخلاق بتواند با جرائم نقدی مسبب کمتر شدن بی اخلاقی ها در استادیوم ها و در جریان مسابقات بشود؟! آمار و ریاضیات ساده می گوید نه تنها تاثیری نداشته است بلکه این تخلفات و بی اخلاقی ها شیب صعودی هم به خود گرفته است و تنها حاصل وجود چنین کمیته ایی چیزی جز درآمدزایی برای آن مجموعه محترم در بر نداشته است و برنده همیشگی در مناقشات و تخلفات انضباطی این خود کمیته بوده است نه کسی دیگر که این خود جای تعمق و تعجب دارد.

در چندین سال اخیر شاهد تغییرات و نوساناتی در ایجاد برنامه های ورزشی و ظهور مجریان مختلفی بودیم که به گفته مردم برخی با شرافت و برخی فاقد آن خصوصیت قدم در این حوزه برداشته اند اما خروجی نهایی چیزی جز تخریب فوتبال و شعله ور کردن موضوعات زرد در بر نداشته است. نوجوان و جوان ایرانی که مستحق ترین قشر جامعه بابت توجه کردن و مورد اهمیت قرار داده شدن هستند نه تنها روز به روز در منجلاب فقر و عدم توانایی تامین هزینه های تحصیل از قبیل شهریه و هزینه های کتب درسی فرو می روند بلکه آینده روشنی تری ازمشاغلی چون پیک موتوری هم برای شان ترسیم نشده است و در مقایسه با وضعیت نوجوانان و جوانان کشورهای دیگر بطور روزانه در حال تحقیر شدن هستند. چرا باید یک نوجوان و جوان ایرانی عقده داشتن یک استادیوم و یا یک زمین چمن مناسب برای باشگاه مورد علاقه و شهر خودش باشد در هنگامی که پنجمین کشور ثروتمند دنیا لقب گرفته ایم؟ جوان ایرانی برای چه باید بابت رفع تشنگی از شیر و فلکه آب گرم در چله تابستان بهرمند شود و نه از یک آبسرد کن؟ چرا باید سرویس های بهداشتی استادیوم ها یا غیر قابل استفاده باشد و یا با اکراه و از روی اجبار این نوجوان و جوان ایرانی با گرفتن بینی خود به رفع حاجت بپردازد؟! چرا این مجریان ریز و درشت شرافتمند فوتبالی آخرین دغدغه شان هواداران فوتبال است؟

چرا این ثروت باد آورده عادلانه توزیع نمیشود؟نوجوان و جوان ایرانی شاید دیگر مانند گذشته های دور تحصیلکرده نباشد اما قطعا احمق هم نیست و متوجه همه تبعیض ها می شود و شاید برای همین است که متولیان امر دوست ندارند استادیوم های پرگنجایش سر و پا باشند و بابت یک بازسازی ساده سال ها و شاید هم دهه ها آنها را در انتظار بگذارند! یک سیستم عدالت محور اساسا و قاعدتا نباید از سایه خود هراس داشته باشد،پس این همه هراس و تعویق در اجرای وظایف اصلی و شرعی توسط متولیان امر در چیست؟