روزنامه گل

حمیدرضا درخشان - جواد نکونام هنوز آن‌قدر فرصت پیدا نکرده که تیمش را به شکل دلخواه خودش بسازد و به یک ثبات واقعی برسد، اما انگار قرار نیست مشکلات تراکتور برای او منتظر بمانند. اتفاقات همین چند روز اخیر نشان می‌دهد سرمربی جدید سرخ‌های تبریز باید خیلی زودتر از آنچه تصور می‌شد وارد مرحله دشوار کارش شود؛ مرحله‌ای که در آن، مصدومیت، سربازی، تیم ملی امید و فشردگی مسابقات آسیایی دست به دست هم داده‌اند تا کار برای نکونام سخت‌تر شود.

اولین ضربه، مهدی ترابی است؛ یکی از مهم‌ترین بازیکنان تراکتور که حالا با خبر نگران‌کننده پارگی رباط صلیبی مواجه شده است. MRI اول این آسیب را تأیید کرده و قرار است بررسی‌های تکمیلی انجام شود. هنوز نمی‌توان با قطعیت از مدت دقیق دوری ترابی حرف زد، اما اگر تشخیص نهایی همان پارگی رباط صلیبی باشد، تراکتور یکی از مهره‌های کلیدی خط میانی و هجومی خود را برای ماه‌های طولانی از دست خواهد داد.

ترابی فقط یک بازیکن معمولی در فهرست تراکتور نیست. او در فصل گذشته یکی از مهره‌های مهم تیم قهرمان بود و طبیعتاً نکونام روی تجربه، کیفیت و توانایی او حساب ویژه‌ای باز کرده بود. حالا سرمربی باید بدون یکی از بازیکنانی که می‌توانست در مسابقات بزرگ گره‌گشا باشد، تیمش را اداره کند. اگر دوره بازگشت ترابی مطابق روال معمول چنین مصدومیتی پیش برود، غیبت او می‌تواند چندین ماه طول بکشد؛ یعنی بخشی مهم از فصل و حتی رقابت‌های حساس پیش‌رو.اما مشکل بزرگ‌تر شاید دروازه تراکتور باشد؛ جایی که علیرضا بیرانوند قرار گرفته است.

ماجرای سربازی بیرانوند دیگر یک شایعه ساده نیست. طبق اعلام مسئولان نظام وظیفه، دروازه‌بان تراکتور از مهرماه ۱۴۰۵ مشمول خدمت سربازی خواهد شد و باید خودش را برای آغاز خدمت معرفی کند. تراکتور البته همچنان در تلاش است راهی برای ادامه حضور او پیدا کند، اما فعلاً واقعیت این است که احتمال از دست دادن بیرانوند از ابتدای مهرماه بسیار جدی است.یعنی نکونام ممکن است در فاصله‌ای کوتاه، هم یکی از مهم‌ترین بازیکنان هجومی‌اش را به دلیل مصدومیت از دست بدهد و هم شماره یک تیمش را به دلیل سربازی و این تازه اول ماجراست.

بازی‌های آسیایی ناگویا هم از راه رسیده‌اند و تراکتور باید با یک مشکل قدیمی فوتبال ایران دست و پنجه نرم کند؛ تیم باشگاهی در یک سو و تیم ملی امید در سوی دیگر. حسین عبدی برای تیم امید روی بازیکنانی مثل مهدی هاشم‌نژاد و امیرحسین حسین‌زاده حساب کرده بود، اما تراکتور رسماً با حضور این دو بازیکن در ناگویا مخالفت کرده است. دلیل باشگاه هم روشن است: تراکتور هم‌زمان باید در لیگ برتر و لیگ نخبگان آسیا رقابت کند و نمی‌خواهد در حساس‌ترین مقطع فصل، چند مهره مهمش را از دست بدهد.این یعنی نکونام وارد یک جنگ چندجبهه‌ای شده است.

از یک طرف لیگ برتر و رقابت برای قهرمانی؛ از طرف دیگر لیگ نخبگان آسیا که از شهریور آغاز می‌شود و تراکتور باید در آن با تیم‌های قدرتمند قاره رقابت کند.در چنین شرایطی حتی داشتن یک نیمکت قدرتمند هم کافی نیست؛ تیم باید عمق ترکیب داشته باشد، بازیکنان ذخیره بتوانند بدون افت شدید کیفیت وارد زمین شوند و سرمربی مدام مجبور نباشد بین مسابقات مختلف دست به انتخاب‌های اجباری بزند.حالا تصور کنید ترابی نیست، وضعیت بیرانوند در هاله‌ای از ابهام قرار دارد و بازیکنان امید هم ممکن است بخشی از برنامه آماده‌سازی و مسابقات تراکتور را از دست بدهند. اینها مشکلاتی نیستند که بتوان با یک برد یا یک نمایش خوب آنها را پاک کرد.

نکونام در تبریز تیمی را تحویل گرفته که توقع از آن بالاست. تراکتور فصل قبل قهرمان شده و حالا هوادار تبریزی دیگر به کمتر از مدعی بودن رضایت نمی‌دهد. از طرفی حضور در لیگ نخبگان، سطح توقعات را بالاتر برده است. بنابراین سرمربی حتی فرصت زیادی برای آزمون و خطا ندارد.اگر تراکتور در هفته‌های آینده چند امتیاز از دست بدهد، اولین سؤال‌ها درباره عملکرد نکونام شروع خواهد شد؛ حتی اگر بخش مهمی از مشکلات اصلاً فنی نباشند.این همان بخش خطرناک ماجراست.نکونام باید تیمی را مدیریت کند که مشکلاتش یکی پس از دیگری از راه می‌رسند؛ مشکلاتی که بسیاری از آنها خارج از اختیار سرمربی هستند اما در نهایت، نتیجه‌شان پای او نوشته خواهد شد.

تراکتور هنوز از بحران عبور نکرده؛ شاید اصلاً بحران اصلی هنوز شروع نشده باشد. مصدومیت ترابی، پرونده سربازی بیرانوند، چالش بازیکنان امید و شروع لیگ نخبگان، مجموعه‌ای از اتفاقات هستند که می‌توانند ماه‌های آینده را برای نکونام به یک آزمون واقعی تبدیل کنند.تبریز برای نکونام از همین حالا سخت شده است؛ اما واقعیت این است که روزهای سخت تازه شروع می‌شوند.