گزارش یک سوءتفاهم
روزنامه گل
مصطفی قدم خیر - همانطور که میدانید، در اتفاقی نادر، سرمربیان تمام تیمهای لیگ برتر ایران در فصل جاری، ایرانی هستند. این موضوع البته مایه مسرت خاطر مربیان مزبور شده و برخی از آنها به صراحت چنین مسالهای را عنوان هم کردهاند. این خوشحالی، از جنس «صنفی» است و کاملا میتوان آن را درک کرد. مثلا فرض کنید روزی فعالیت همه رستورانها در شهر ممنوع شود؛ چه کسانی بیشتر از همه خوشحال میشوند؟ احتمالا ساندویچفروشها! بنابراین همانطور که گفتیم اصل این شادمانی قابل فهم است، اما عدم حضور خارجیها در لیگ، کمکی به فوتبال ایران نمیکند.
مثلا سهراب بختیاریزاده، سرمربی استقلال گفته: «ایرانی بودن همه مربیان لیگ، به سود فوتبال ماست و به جوانان انگیزه میدهد.» خب اگر اینطوری بود، ممنوعیت ورود خودروی خارجی به کشور باید باعث میشد ایرانیها بهترین اتومبیلها را بسازند، اما در عمل صعنت خودروسازی رسوای عالم و آدم شده است.
هر خردمندی، به روشنی در مییابد پیشرفت در «رقابت» است. این سالها کلی مربی خارجی به دردنخور در فوتبال ایران داشتهایم که خیلی از آنها هم با دلالی و زد و بند آمدند و فقط ثروت ملی را به تاراج بردند، اما چه کسی میتواند اثرگذاری یکی مثل برانکو را کتمان کند؟ کاری که برانکو در فوتبال ایران انجام داد، تاریخسازی به معنای واقعی کلمه بود. اگر به فول دوستان قرار بود سرمایههای ملی حفظ شوند، لابد به جای برانکو همچنان حمید درخشان باید به کارش در پرسپولیس ادامه میداد یا نوبت به امثال استیلی و هاشمیان و... میرسید.
میفهمیم که عدم حضور خارجیها عمدتا دلایل غیرفوتبالی دارد. لذت و منفعتش را هم فعلا مربیان ایرانی دارند میبرند، اما لااقل این شوق را «تئوریزه» نکنید و سرکار بودن حداکثری خودتان را به اسم منافع فوتبال ایران فاکتور نکنید
#لیگ برتر
