روزنامه گل

معین احمدوند - بالاخره بعد از کش و قوس‌های فراوان و برگزاری جلسات متعدد در ساختمان سئول، قرارداد امیر قلعه‌نویی به صورت مشروط تا پایان جام‌ملت‌های آسیا تمدید شد.پس از حذف زودهنگام و بازگشت تیم ملی از جام‌جهانی آمریکا به خاک کشورمان،فارغ از آن دستاوردسازی خیالی و تنش بین منتقدان و حامیان تیم ملی، مهم‌ترین و اصلی‌ترین بحث فوتبال ملی این بود که آیا قرارداد امیر قلعه‌نویی،باید با تیم ملی تمدید شود یا خیر.

بعد از رفت و آمدهای مکرر اعضای هیئت رئیسه فدراسیون در چهار شنبه‌های هر هفته،سرانجام در ابتدای هفته گذشته رسانه فدراسیون فوتبال رسماً اعلام کرد که قرارداد امیر قلعه‌نویی با تیم ملی تا اتمام جام ملت‌های آسیا تمدید شده است. البته اخباری موثق درباره گفتگوی امیر قلعه‌نویی با ساکنان ساختمان سئول وجود دارد مبنی براینکه خواسته اولیه ژنرال، تمدید قراردادش به صورت خودکار تا پایان جام جهانی 2030 بوده که این درخواست خیلی زود با مخالفت اعضای هیئت رئیسه مواجه شده و به نوعی رد شده است.

در نهایت، تاج و سایر اعضای هیئت رئیسه فدراسیون ایده نهایی‌شان به آوردن این بند تبديل شده که در صورت رساندن تیم ملی به فینال جام ملت‌های آسیا، قرارداد سرمربی فعلی تیم تا چهار سال دیگر به طور خودکار تمدید خواهد شد؛ در غیر این صورت، دیگر تمدیدی در کار نخواهد بود و قلعه‌نویی پس از پایان کارش در جام ملت‌ها، احتمالا برای همیشه با نیمکت تیم ملی وداع خواهد کرد.

فارغ از این بحث‌ها، مسئله اصلی اینجاست که آیا اصلا نتایج امیر قلعه‌نویی در قامت سرمربی تیم ملی شایسته تمدید بوده یا اینکه هیچ گزینه دیگری روی میز رئیس فدراسیون قرار نداشته و بهترین و شاید تنها چاره این ماجرا، ابقای مجدد امیر قلعه‌نویی بود؟ جدا از یک گروه خاص که در ایام جام جهانی سعی داشتند از نتایج و نمایش‌های متوسط تیم ملی دستاورد و حماسه و افتخار بسازند-که از قضا در انجام این کار ناکام ماندند-اکثر اهالی جامعه فوتبال به خوبی می‌دانند که چنین نتایجی در جام جهانی و البته وعده و وعیدهایی که از قبل توسط شخص سرمربی به عموم مردم داده شده بود و هیچ کدام آنها محقق نشدند و به واقعیت نپیوست،شاید امیر قلعه‌نویی چندان شایسته اهدای فرصتی دوباره برای آزمودن خود در قامت سرمربی تیم ملی نبود.

اینکه امروز می‌گوییم امیر قلعه‌نویی بارها و بارها در مقاطع مختلف تیم ملی امتحانش را پس داده، به همان عبارت و مَثَل قدیمی می‌رسیم که‌«آزموده را آزمودن خطاست.»

امیر قلعه‌نویی تاکنون دو مرتبه در جام ملت‌های آسیا بر روی نیمکت تیم ملی نشسته و تیم را به مرحله یک چهارم نهایی و نیمه‌نهایی رسانده که به نظر می‌رسد این کار چندان هنر والا و بالایی در عرصه مربیگری ملی محسوب نمی‌شود. کما اینکه در جام جهانی اخیر هم همین مرد و سایر دستیاران عجیب و غریب‌تر از خودش،نتوانستند این تیم و این نسل را برای اولین بار، با وجود چهل و هشت تیمی شدن جام جهانی و حتی صعود هشت تیم سوم برتر به دور بعدی، به مرحله حذفی این تورنمنت برسانند.

حالا قرار است او در سومین تجربه‌اش تیم ملی را در رقابت‌های جام ملت‌های آسیا پیش رو که در عربستان برگزار می‌شود، هدایت و رهبری کند و نکته و بحث اکثر اعضای هیئت رئیسه فدراسیون در این قضایا، این بود که همگی متفق القول بوده‌اند دستیاران او در جام ملت‌های آسیا باید کاملا تغییر پیدا کنند و نیمکت تیم ملی در زمینه فنی و تاکتیکی باید دچار تحول عظیمی شود. واقعا جالب است حتی اعضای هیئت رئیسه فدراسیون هم که هیچ ارتباطی به مباحث فنی و تاکتیکی تیم ندارند،فهمیده‌ و کاملا به راحتی متوجه این موضوع شده‌اند که قلعه‌نویی از فقدان دستیاران باسواد و با دانش و البته مجرب،رنج مطلق می‌برد و در عذاب است.

با وجود این تفاسیر هیچ وقت طرفداران فوتبال این قضیه را به هیچ وجه فراموش نمی‌کنند و از یاد نخواهند برد که او بابت کسب سه تساوی،یک ایثار به ارزش صد و چهل میلیارد برای همین نتایج و نمایش‌های معمولی انجام داده است. فراموش نمی‌کنیم کسانی هم که در طی مدت اخیر به تاکتیک‌ها و اصولش نقد وارد و از نمایش شاگردان او انتقاد کرده‌اند، به زعم خودش خائنان و وطن‌فروشانی بیش نیستند!

به هر روی،انجام این تمدید قرارداد تا حدی قابل پیش‌بینی بود و می‌توان برای آن یک گزاره انتخاب کرد:‌«بحث‌برانگیز‌ترین تمدید تاریخ!