روزنامه گل

حمیدرضا درخشان - فوتبال ایران یک فصل عجیب را پیش رو دارد؛ فصلی که شاید بزرگ‌ترین مشکلش نه نقل‌وانتقالات باشد، نه مربیان و نه حتی کمبود ستاره، بلکه چیزی به مراتب ساده‌تر و البته حیاتی‌تر: زمین برای بازی کردن!استقلال برای میزبانی در آسیا هنوز دنبال راه فرار از خانه است. بصره را به‌عنوان گزینه اصلی انتخاب کرده، اما پاسخ اولیه کنفدراسیون فوتبال آسیا به سود آبی‌ها نبوده و باشگاه همچنان در تلاش است این گزینه را زنده نگه دارد. دلیلش هم روشن است؛ بصره به ایران نزدیک‌تر است، رفت‌وآمد تیم و هواداران آسان‌تر خواهد بود و از نظر امکانات نیز گزینه مطلوبی محسوب می‌شود. با این حال، استقلال فعلاً باید منتظر بماند و شاید دوباره سراغ گزینه‌های دیگر برود.اما داستان فقط استقلال نیست.گل‌گهر هم راهی تاجیکستان شد!

در همان روزی که استقلال برای پیدا کردن خانه در آسیا می‌جنگد، گل‌گهر سیرجان هم به سراغ گزینه‌ای خارج از ایران رفته است.باشگاه گل‌گهر پس از منتفی شدن گزینه‌هایی مانند عراق، عمان و ازبکستان، **تاجیکستان را به‌عنوان محل پیشنهادی میزبانی دیدارهای آسیایی خود به AFC معرفی کرده** و حالا منتظر پاسخ نهایی کنفدراسیون فوتبال آسیاست.یعنی اگر اتفاق خاصی نیفتد، گل‌گهر هم باید مسابقات خانگی‌اش در آسیا را خارج از ایران برگزار کند.فوتبال ایران در آسیا دنبال «خانه» می‌گردد؛ یکی بصره را انتخاب می‌کند، یکی تاجیکستان را، یکی احتمالاً سراغ امارات می‌رود و در نهایت معلوم نیست سهم هوادار ایرانی از بازی خانگی چه خواهد بود.

...و در تهران؛ آزادی نیست، تختی هم نیست.اگر این اتفاق فقط به مسابقات آسیایی محدود بود، شاید می‌شد آن را یک مشکل مقطعی دانست.اما خبر دیروز، ماجرا را تلخ‌تر کرد.میرشاد ماجدی، رئیس هیئت فوتبال تهران، اعلام کرده که ورزشگاه‌های آزادی و تختی حداقل تا پایان سال در اختیار مسابقات لیگ برتر قرار نخواهند گرفت.یعنی دو ورزشگاه اصلی پایتخت، حداقل برای ماه‌های آینده از معادلات فوتبال خارج هستند.برای استقلال و پرسپولیس، این یعنی ادامه خانه‌به‌دوشی.برای فوتبال تهران، یعنی فشار بیشتر روی ورزشگاه‌هایی مانند شهدای شهر قدس، قلعه‌حسن‌خان، پاس و اسلامشهر و برای هوادار؟یعنی باز هم باید تیمش را در ورزشگاهی دنبال کند که خانه واقعی‌اش نیست.

استقلال، پرسپولیس و یک فصل بدون خانه

استقلال و پرسپولیس فصل جدید را در شرایطی آغاز می‌کنند که آزادی و تختی در دسترس نیستند و بار قابل توجهی از بازی‌های خانگی آنها باید روی دوش ورزشگاه‌های دیگر تهران بیفتد.اما استقلال یک مشکل مضاعف دارد.این تیم نه‌تنها در لیگ برتر خانه ثابت ندارد، بلکه در آسیا هم باید برای پیدا کردن زمین مسابقه مذاکره کند.آبی‌ها به دنبال بصره‌اند؛ اگر این گزینه نهایی نشود، باید به سراغ کشور دیگری بروند.یعنی تیمی که باید از امتیاز میزبانی استفاده کند، عملاً باید برای پیدا کردن یک کشور میزبان مذاکره کند!

فوتبال ایران؛ مهاجر در خانه خودش

این دیگر فقط مشکل استقلال نیست.گل‌گهر برای آسیا تاجیکستان را پیشنهاد داده است.استقلال بصره را می‌خواهد.آزادی و تختی حداقل تا پایان سال در دسترس نیستند.پرسپولیس هم باید مسابقات خانگی‌اش را در ورزشگاه‌های جایگزین برگزار کند.این تصویر، بیش از آنکه تصویر یک لیگ حرفه‌ای باشد، شبیه فوتبال یک کشور مهاجر است؛ تیم‌ها در داخل کشور ورزشگاه ندارند و برای مسابقات بین‌المللی باید دنبال خانه در کشورهای دیگر بگردند.

بصره، تاجیکستان، شهر قدس...

اسم‌ها را کنار هم بگذارید:بصره، تاجیکستان، شهر قدس، قلعه‌حسن‌خان، پاس، اسلامشهر...اینها دیگر فقط نام چند ورزشگاه و شهر نیستند؛ تبدیل شده‌اند به نشانی‌های فوتبال ایران برای پیدا کردن یک زمین قابل استفاده.در چنین شرایطی سؤال بزرگ این است:قرار است فوتبال ایران در فصل جدید دقیقاً کجا بازی کند؟استقلال نمی‌داند خانه آسیایی‌اش کجاست.گل‌گهر هنوز منتظر پاسخ AFC درباره تاجیکستان است.آزادی و تختی تا پایان سال در دسترس نیستند و فوتبال تهران مجبور است بار مسابقات را میان چند ورزشگاه دیگر تقسیم کند.این وسط، چیزی که گم شده فقط یک ورزشگاه نیست؛ مزیت میزبانی، هویت باشگاه و ارتباط هوادار با تیمش هم در حال از بین رفتن است.استقلال اگر در بصره بازی کند، دیگر بازی خانگی واقعی ندارد.گل‌گهر اگر در تاجیکستان بازی کند، باز هم «میزبان» است اما در خانه خودش نیست.پرسپولیس اگر در شهر قدس یا ورزشگاه دیگری بازی کند، هوادار باید تیمش را بیرون از خانه اصلی‌اش ببیند.و این شاید بزرگ‌ترین تناقض فوتبال ایران در فصل جدید باشد:لیگ شروع می‌شود، اما فوتبال ایران هنوز خانه ندارد.