روزنامه گل

معین احمدوند - در میان اخبار هر روزه نقل و انتقالات، یک خبر عجیب‌تر از بقیه جلوه کرد؛ اینکه وحید امیری در سن سی و هشت سالگی برای یک فصل دیگر پیراهن فولاد را خواهد پوشید. انتظار می‌رفت که وحید امیری، یکی از ستارگان سال‌های نه چندان دور پرسپولیس و تیم ملی، با داشتن سی و هشت سال سن از مستطیل سبز خداحافظی و کفش‌هایش را برای همیشه آویزان کند. حتی نشستن بر روی نیمکت پرسپولیس برای اولین بار در قامت یک دستیار و کمک مربی از طرف مهدی تارتار به او پیشنهاد شد اما وحید چنین‌ پیشنهادی را نپذیرفت و ترجیح داد که به جای نشستن بر روی نیمکت مربیگری و آموختن از تارتار،همچنان در زمین بازی کند.

هرچند که او در این مدت با تیم پرسپولیس تمرین می‌کرد و خودش دوست داشت که مجددا در قامت بازیکن به پرسپولیس برگردد اما مهدی تارتار با مشاهده روند تمریناتش و البته در نظر گرفتن سن و سال بسیار بالای او، مانع از انجام این امر شد.

بعد از عدم موفقیت در بازگشت به تیم محبوبش یعنی پرسپولیس،دوباره به فولاد خوزستان برگشت و باید دید که بالاخره ماجراجویی وحید چه موقعی به پایان راه خودش خواهد رسید و آیا بعد از خداحافظی از فوتبال، به جرگه مربیان خواهد پیوست یا خیر. اما آن چیزی که در فصول اخیر از وحید امیری بارها و بارها دیده و به بخش بزرگی از نگرانی هواداران تبدیل شده، بحث مصدومیت‌های مکرر اوست. او در لیگ بیست و پنجم تنها در چارچوب چهار بازی به میدان رفته که بدون هیچ اثرگذاری زمین مسابقه را برای فولاد خوزستان ترک کرده است. فرصت بازی در همین چهار دیدار در همان مقطع ابتدایی نیم فصل اول طی بازه هفته‌‌های سوم تا ششم برای وحید رقم خورد و مابقی فصل، مصدومیتش اجازه نداد که در نوزده دیدار دیگر حتی برای زمان اندکی داخل زمین پا به توپ شود و برای فولادی‌ها به میدان برود.

حالا قرار است در فصل جاری هم با صلاحدید کادرفنی برای فولاد بازی کند و معلوم نیست که چه سرنوشتی در انتظار اوست و شاید دوباره همان مصدومیت رباط صلیبی به سراغش بیاید و او را برای چندمین بار زمین‌گیر کند. فصل گذشته در مقطع آماده‌سازی قبل از شروع لیگ بیست و پنجم، برخورد شدید گلر سوم و جوان فولاد با وحید امیری در تمرینات باعث شد که این بازیکن باتجربه با یک مصدومیت زودهنگام مواجه شود.

البته حقیقت داستان بازیکنی به مانند وحید امیری این است که او بعد از پایان قهرمانی‌های متوالی با پرسپولیس در عصرطلایی برانکو و یحیی،افتش به شکل محسوسی آغاز شد و با دست و پنجه نرم کردن با مصدومیت‌های ریز و درشت مختلف، دیگر نتوانست به دوران اوجش بازگردد. باید به این نکته هم اذعان داشت که خداحافظی به هنگام و وداع با چمن سبز فوتبال در درست‌ترین زمان ممکن، هنری است که در فوتبال باشگاهی ایران، میان بازیکنان ایرانی به ندرت دیده می‌شود.

شاید بتوان به این نکته هم اشاره‌ای داشت که وحید امیری با تمامی استعداد و نبوغش ولو در پسا سی سالگی، می‌توانست دو یا سه سال زودتر، پیش از اینکه به مصدومیت‌های عجیب و غریب و گاها طولانی مدتی دچار شود، با دنیای بازیگری در فوتبال ایران خداحافظی و وداع کند. بعید به نظر می‌رسد که با وجود سی و هشت سال سن و آمادگی نه چندان مطمئن از حیث جسمانی،حمید مطهری بخواهد دست به ریسک بزرگی بزند و از او در هر بازی به عنوان مهره فیکس استفاده کند.

به هر روی، واقعیت امر اینجاست که وحید امیری دیگر نمی‌تواند این توقع و انتظار را داشته باشد که در هر دیدار از همان ابتدا در ترکیب اولیه قرار بگیرد و برای تیمش مثمرثمر واقع شود. دوران بازی او به سر آمده و وحید امیری باید این حقیقت را قبول کند که وقت وداع فرا رسیده و دیر یا زود، باید چهارگوشه مستطیل سبز را ببوسد و برای همیشه از بازی در چمن سبز کنار برود.