روزنامه گل
آیدا شهبازی - نسل فعلی ملیپوشان فوتبال ایران به پایان راهش نزدیک میشود. اینها مجموعهای از بازیکنان بودند که بین 8 تا 12 سال کنار هم بازی کردند و حالا دیگر آخر خط است. مسابقات آمریکا، به احتمال زیاد آخرین جامجهانی خیلیهایشان بود و شاید فقط جام ملتهای آسیا 2027 به عنوان واپسین تورنمنت ملی مهم پیش رویشان باقی مانده باشد.
وقتی از این نسل حرف میزنیم، منظورمان امثال احسان حاجصفی، علیرضا جهانبخش، سعید عزتاللهی، علیرضا بیرانوند، سردار آزمون و... است، اما به طور مشخص باید به مهدی طارمی اشاره کرد؛ مهاجمی که اتفاقا پس از پایان جامجهانی سکوتی سنگین پیشه کرده و کمترین واکنشی به نتایج و عکسالعملها نشان نداده است.
یک نکته خاص و قطعی در مورد طارمی، به روحیه «ریاست طلب» او مربوط میشود. مهدی این موضوع را از خیلی وقت پیش به وضوح نشان داده بود؛ از روزی که سال دوم حضورش در پرسپولیس زل زد به صورت خبرنگاران که: «من بزرگتر پرسپولیس هستم» تا بعدها که در تیم ملی دعوای زیرپوستی کاپیتانی راه انداخت، زیرآب دراگان اسکوچیچ را زد، وسط زمین برای بازیکنان معرکه گرفت و...
طارمی همیشه دلش میخواست «رییس» باشد و چون فوتبالیست خوبی هم بود، این روحیه در او به شدت تقویت شد. در نتیجه او خودش را نفر اول نسل فعلی تعریف کرد و حتی ابایی از طعنه زدن به نسل 98 هم نداشت. در نتیجه امروز، باید به چشمهای این فوروارد 34 ساله زل زد و بیتعارف به او گفت: «تو باختی، همهتان باختید، نسلی که آن را طلایی تعریف کرده بودید، هیچی به دست نیاورد و حالا باید آماده سردترین وداع تاریخ باشید.»
نه قهرمانی در جام ملتها و حتی حضور در فینال، نه صعود از مرحله گروهی جامجهانی حتی در ورژن 48 تیمی آن و نه هیچ افتخار منحصربهفرد دیگری برای این گروه از بازیکنان رقم نخورد. جامجهانی اخیر برای خود طارمی هم خروجی خاصی نداشت؛ غیر از یک گل آفساید به بلژیک، رقصی که ناتمام ماند و چمدانی که حالا در یونان باید به مقصدی نامعلوم بسته شود.بله؛ تو باختی رییس!
#مهدی طارمی #اختصاصی گل #یادداشت