روزنامه گل

شاهین طهرانی - فوتبال ایران یک اتفاق تاریخی را تجربه می‌کند؛ اتفاقی که شاید چند سال قبل کمتر کسی تصورش را می‌کرد. لیگ برتر بیست‌وششم در حالی آغاز می‌شود که روی هیچ‌کدام از ۱۸ نیمکت، نام یک مربی خارجی دیده نمی‌شود. جنگ نیمکت‌ها کاملاً ایرانی شده و فوتبال ایران تصمیم گرفته فصل جدید را با سرمایه داخلی شروع کند.اما سؤال بزرگ اینجاست؛ این اتفاق یک فرصت است یا یک تهدید؟هنوز زود است که قضاوت کنیم. فوتبال جواب خودش را در زمین می‌دهد. ممکن است پایان این مسیر، اثبات توانایی مربیان ایرانی باشد و شاید هم دوباره ثابت شود که فاصله فوتبال ایران با دانش روز دنیا، بدون حضور مربیان خارجی کمتر نمی‌شود.

واقعیت این است که فوتبال یک پدیده جهانی است. تاکتیک‌ها، روش‌های تمرینی، آنالیز، مدیریت رختکن و حتی جزئی‌ترین مسائل فنی، هر روز در دنیا تغییر می‌کنند. در چنین شرایطی طبیعی است که بسیاری اعتقاد داشته باشند مربی خارجیِ باکیفیت، به دلیل ارتباط دائمی با فوتبال روز دنیا، می‌تواند دانش بیشتری وارد فوتبال یک کشور کند اما از طرف دیگر، فوتبال ایران هم داستان خودش را دارد. اینجا شرایط با اروپا، آسیا و حتی کشورهای عربی متفاوت است. مربی ایرانی با فضای باشگاه‌ها، فشار هواداران، مشکلات مدیریتی، محدودیت‌های اقتصادی و فرهنگ فوتبالی کشور آشناست. شاید مربی‌ای که زبان بازیکن را بهتر بفهمد و بداند در یک بحران چگونه تیم را جمع کند، همیشه انتخاب بدی نباشد.مشکل فوتبال ایران هیچ‌وقت فقط «ایرانی یا خارجی بودن» مربی نبوده است.

در سال‌های گذشته هم مربیان خارجی بزرگی دیده‌ایم که اثرگذار بوده‌اند؛ اما در کنار آنها کم نبوده‌اند مربیانی که فقط به واسطه نام خارجی، قراردادهای سنگین گرفته‌اند و چیزی جز هزینه روی دست باشگاه‌ها نگذاشته‌اند. مربیانی که نه دانش خاصی آوردند، نه نتیجه‌ای گرفتند و نه حتی شناخت درستی از فوتبال ایران پیدا کردند.در مقابل، مربی ایرانی هم همیشه موفق نبوده است. ضعف دانش روز، ترس از تغییر، محافظه‌کاری و بازی دادن به روابط به جای شایستگی، آسیب‌هایی است که فوتبال ایران سال‌ها با آن درگیر بوده است.

حالا لیگ بیست‌وششم یک آزمایش بزرگ است؛ آزمایشی برای نسل جدید مربیان ایرانی.سهراب بختیاری‌زاده، مهدی تارتار، محرم نویدکیا، محمد ربیعی، حمید مطهری، مهدی رحمتی و دیگر مربیان ایرانی حاضر در لیگ، فرصتی بزرگ دارند تا نشان دهند فوتبال ایران فقط با نام‌های خارجی زنده نمی‌ماند.البته این فرصت یک مسئولیت سنگین هم هست. چون اگر این پروژه موفق نشود، دوباره بحث بازگشت مربیان خارجی با قدرت بیشتری مطرح خواهد شد. شاید حتی قبل از پایان یافتن همین فصل و ثابت شود که فوتبال ایران بدون خارجی ها حتی برای یک فصل هم نمیتواند خودش را جذاب و موفق نگه دارد!از سوی دیگر اگر این پروژه موفق شود، شاید نگاه باشگاه‌ها به سرمایه داخلی تغییر کند.

جنگ نیمکت‌های لیگ برتر این بار جنگ ایرانی‌هاست؛ جنگی که نه با پاسپورت مربیان، بلکه با نتیجه، کیفیت فوتبال و توانایی ساختن تیم‌ها برنده‌اش مشخص خواهد شد.فصل جدید شاید جواب یک سؤال قدیمی را بدهد:آیا فوتبال ایران واقعاً به مربی خارجی نیاز دارد یا سال‌ها فقط دنبال نسخه آماده گشته است؟جواب را زمین فوتبال خواهد داد.