روزنامه گل

حامد جیرودی - جام جهانی ۲۰۲۶ فقط تورنمنت قهرمانان نبود؛ جام روایت‌های متفاوت بود. بعضی تیم‌ها با کیفیت فوتبالشان حذف شدند و حسرت به جا گذاشتند، بعضی دیگر از همان روز اول مشخص بود که حضورشان چیزی به جام اضافه نکرده و تنها به آمار ضعیف خودشان افزودند، و گروهی هم با انبوهی از ستاره‌های گران‌قیمت آمدند اما نتوانستند از این سرمایه بزرگ استفاده کنند.

در میان ده‌ها داستان ریز و درشت این جام، سه عنوان بیش از همه جلب توجه می‌کند؛ سه تیمی که حیف شد حذف شدند، سه تیمی که حیف بود اصلاً در جام حاضر شدند و سه تیمی که حیفِ ستاره‌هایشان را خوردیم.

حیف تیم

اگر قرار باشد سه تیم را انتخاب کنیم که حذفشان برای فوتبال‌دوستان بی طرف تلخ بود، بدون تردید باید از مکزیک، ژاپن و مراکش نام برد.مکزیک به عنوان یکی از میزبانان جام، فقط از امتیاز میزبانی استفاده نکرد؛ تیمی ساخت که شجاع، تهاجمی و سرزنده فوتبال بازی می‌کرد. ورزشگاه‌های پرشور، هواداران پرانرژی و فوتبالی که همیشه رو به جلو بود، باعث شد خیلی‌ها آرزو کنند این تیم چند مرحله بیشتر در جام بماند. حذف مکزیک، یکی از پایان‌های تلخ تورنمنت بود.

ژاپن یک بار دیگر ثابت کرد که موفقیت‌هایش اتفاقی نیست. سامورایی‌ها با انضباط تاکتیکی مثال‌زدنی، دوندگی بی‌امان و فوتبالی مدرن، یکی از منظم‌ترین تیم‌های جام بودند. شاید از نظر ستاره با قدرت‌های سنتی قابل مقایسه نباشند، اما به لحاظ تیمی، احترام همه را به دست آوردند. حذف ژاپن، حذف یکی از زیباترین فوتبال‌های جام بود.

مراکش هم نشان داد شگفتی سال ۲۰۲۲ یک اتفاق مقطعی نبوده است. شیرهای اطلس دوباره با شخصیت، جسارت و اعتمادبه‌نفس بازی کردند و ثابت کردند حالا یکی از قدرت‌های نوظهور فوتبال جهان هستند. آنها حتی در روز حذف هم با احترام زمین را ترک کردند؛ چون فوتبالشان ارزش ادامه دادن داشت.

حیف جام

هر جام جهانی چند تیم دارد که فقط برای کامل شدن جدول مسابقات در آن حضور دارند؛ تیم‌هایی که نه نتیجه می‌گیرند، نه فوتبال جذابی ارائه می‌کنند و نه خاطره‌ای مثبت از خود به جا می‌گذارند.در جام ۲۰۲۶، عراق، تونس و هاییتی متأسفانه در چنین جایگاهی قرار گرفتند.هر سه تیم با عملکردی ضعیف، بدون کسب حتی یک امتیاز و با قرار گرفتن در میان بدترین خطوط دفاعی مسابقات، خیلی زود چمدان‌هایشان را بستند. آنها نه توان رقابت با حریفان را داشتند، نه برنامه مشخصی در زمین دیده می‌شد و نه توانستند حتی یک شگفتی کوچک خلق کنند.

جام جهانی، ویترین فوتبال دنیاست و طبیعی است که انتظار برود همه تیم‌های حاضر، دست‌کم نشانی از کیفیت و رقابت‌پذیری داشته باشند. اما عراق، تونس و هاییتی بیش از آنکه برای رقبا دردسرساز شوند، به آمار منفی خود اضافه کردند؛ صفر امتیاز، گل‌های خورده فراوان و حذفی که تقریباً از همان بازی اول قابل پیش‌بینی بود.

حیف ستاره

اما تلخ‌ترین بخش جام، مربوط به تیم‌هایی است که همه ابزار موفقیت را داشتند، اما نتوانستند از آن استفاده کنند.برزیل، آلمان و هلند از پرستاره‌ترین تیم‌های این جام بودند؛ تیم‌هایی که ارزش فنی ترکیب‌شان، تجربه بازیکنانشان و انتظاراتی که از آنها وجود داشت، بسیار بیشتر از نتایجی بود که در زمین به دست آوردند .برزیل باز هم با نسلی پر از استعداد پا به جام گذاشت، اما نتوانست آن کیفیت فردی را به یک تیم قهرمان تبدیل کند. حذف زودهنگام سلسائو، یعنی هدر رفتن سرمایه‌ای که می‌توانست تا آخرین روز جام بدرخشد.

آلمان نیز با وجود بازیکنانی که در بزرگ‌ترین باشگاه‌های اروپا بازی می‌کنند، همچنان از بحران سال‌های اخیر خارج نشد. این تیم نه از نظر شخصیتی شبیه آلمان پرافتخار گذشته بود و نه از نظر تاکتیکی توانست برتری خود را به رقبا تحمیل کند و هلند؛ تیمی که همیشه به داشتن فوتبالیست‌های بزرگ مشهور بوده، اما این بار هم نتوانست از ظرفیت فوق‌العاده نسلش استفاده کند. نارنجی‌ها استعداد داشتند، اما آن استعداد هرگز به یک تیم واقعی و مدعی تبدیل نشد.

جام جهانی ۲۰۲۶ یک بار دیگر ثابت کرد که موفقیت فقط به تعداد ستاره‌ها وابسته نیست. گاهی تیم‌هایی مثل مکزیک، ژاپن و مراکش با هویت و شخصیت فوتبالی، محبوب دل‌ها می‌شوند؛ گاهی تیم‌هایی مانند عراق، تونس و هاییتی تنها به آمار منفی خود اضافه می‌کنند و گاهی هم قدرت‌های بزرگی مثل برزیل، آلمان و هلند، با وجود تمام ستاره‌هایشان، بزرگ‌ترین حسرت جام را رقم می‌زنند.شاید همین تضادهاست که جام جهانی را به غیرقابل‌پیش‌بینی‌ترین و جذاب‌ترین تورنمنت فوتبال جهان تبدیل کرده است.