روزنامه گل

شاهین طهرانی - وقتی سوت آغاز بازی رده‌بندی جام جهانی به صدا دربیاید، شاید جام دیگر در دسترس نباشد، اما چیزی که در زمین باقی می‌ماند، غرور است؛ غرور دو تیم بزرگ که نمی‌خواهند آخرین تصویرشان از جام جهانی، یک شکست باشد. انگلیس و فرانسه در نبردی تمام اروپایی برای کسب مقام سوم به میدان می‌روند؛ مسابقه‌ای که اگرچه فینال نیست، اما برای ستاره‌های دو تیم چیزی کمتر از یک جنگ حیثیتی ندارد.

فرانسه با نسلی طلایی پا به این جام گذاشت و تا آستانه فینال پیش رفت، اما در نهایت از رسیدن به آخرین ایستگاه بازماند. حالا خروس‌ها یک مأموریت دارند؛ پایان دادن به جام با پیروزی و حفظ اعتبار نسلی که سال‌هاست جزو قدرت‌های اول فوتبال جهان محسوب می‌شود.

در سوی دیگر، انگلیس قرار دارد؛ تیمی که دوباره تا مراحل پایانی پیش رفت اما باز هم رویای بازگشت به فینال جهان را از دست داد. برای نسلی که سال‌ها با شعار «فوتبال به خانه برمی‌گردد» زندگی کرده، هر ناکامی دردناک‌تر از قبلی است و به همین دلیل سه‌شیرها نمی‌خواهند جام را با یک شکست دیگر ترک کنند.

بازی رده‌بندی معمولاً مسابقه‌ای آزادتر، تهاجمی‌تر و پرگل‌تر از فینال است. فشار قهرمانی وجود ندارد و بازیکنان با آزادی بیشتری فوتبال بازی می‌کنند. همین موضوع می‌تواند نبرد انگلیس و فرانسه را به یکی از جذاب‌ترین مسابقات این جام تبدیل کند؛ جدالی که احتمالاً فرصت‌های گل فراوانی در آن ایجاد خواهد شد اما بدون تردید، مهم‌ترین دوئل این مسابقه رویارویی دو کاپیتان و دو گلزن بزرگ فوتبال اروپا است؛ کیلیان امباپه و هری کین.

امباپه همچنان نماد سرعت، انفجار و بی‌رحمی در یک‌سوم هجومی زمین است. مهاجمی که می‌تواند در یک لحظه با یک استارت، یک حرکت انفرادی یا یک ضربه دقیق، سرنوشت مسابقه را تغییر دهد. مدافعان انگلیس بهتر از هر تیم دیگری می‌دانند که حتی یک لحظه غفلت در مقابل ستاره فرانسوی می‌تواند بهای سنگینی داشته باشد.

در طرف مقابل، هری کین قرار دارد؛ مهاجمی که سال‌هاست تعریف جدیدی از شماره ۹ کلاسیک ارائه کرده است. او فقط یک گلزن نیست؛ رهبر خط حمله انگلیس است، بازیکنی که هم گل می‌زند، هم بازی‌سازی می‌کند و هم ریتم تهاجمی تیمش را شکل می‌دهد. اگر امباپه نماینده سرعت و هیجان باشد، کین نماد هوش، تجربه و تصمیم‌گیری در بالاترین سطح فوتبال است.

تقابل این دو ستاره شاید تعیین‌کننده سرنوشت بازی باشد. هر دو برای کسب عنوان آقای گلی، ثبت رکوردهای جدید و البته پایان دادن به جام با لبخند انگیزه دارند. در مسابقه‌ای که احتمالاً فاصله خطوط کمتر و احتیاط تاکتیکی محدودتر خواهد بود، فرصت درخشش برای هر دو فوق‌ستاره فراهم است.

با این حال فوتبال هرگز تنها به دو بازیکن خلاصه نمی‌شود. فرانسه همچنان از قدرت بدنی، سرعت انتقال توپ و کیفیت فردی بالایی برخوردار است و انگلیس نیز با سازمان تیمی، ضربات ایستگاهی خطرناک و عمق قابل توجه نیمکتش می‌تواند هر حریفی را تحت فشار قرار دهد.

شاید هیچ‌کدام از دو تیم برای حضور در این مسابقه برنامه‌ریزی نکرده بودند. مقصد هر دو فینال بود، نه بازی رده‌بندی. اما تاریخ جام جهانی نشان داده است که گاهی مقام سوم، مرهمی برای یک ناکامی بزرگ می‌شود و گاهی شکست در این مسابقه، تلخی حذف از نیمه‌نهایی را دوچندان می‌کند.امشب در نبردی میان سه‌شیرها و خروس‌ها، میان قدرت و سرعت، میان تجربه و جوانی، تنها یک تیم می‌تواند جام را با پیروزی ترک کند و شاید در پایان، مهم‌تر از مدال برنز، این باشد که کدام ستاره آخرین قاب خود از جام جهانی ۲۰۲۶ را با لبخند ثبت خواهد کرد؛ امباپه یا کین؟