روزنامه گل

معین احمدوند - با تعیین تکلیف سرنوشت لیگ بیست و پنجم و نیمه کاره ماندن این دوره از رقابت‌های لیگ برتر، برخی تیم‌های لیگ برتری این روزها مشغول فعالیت در بازار نقل و انتقالات هستند.نقل و انتقالات تابستان امسال با سایر دوره‌های پیش از برخی جهات بسیار متفاوت و متمایز به نظر می‌رسد؛ چرا که نیمی از تیم‌ها از گزند حملات دشمن در جنگ چهل روزه در امان نماندند و صدمات شدیدی به شرکت‌هایی مانند فولاد مبارکه، صنایع پتروشیمی، ایرالکو اراک و چند مجموعه دیگر وارد شد. جنگ چهل روزه آنقدری شرایط اقتصادی در کشور را با وضعیتی بی‌سابقه و عجیب و غریبی رو‌به‌رو کرد که همین حالا بعضی تیم‌ها نمی‌دانند که آیا توان فعالیت و خرید و جذب بازیکن و پرداختی به بازیکنان فصل قبل را دارند یا خیر. ضمن اینکه نباید از حضور کمرنگ خارجی‌ها در نقل و انتقالات تابستانی امسال غافل شد.

با وجود این شرایط اسفناک اقتصادی و بحران مالی بعضی باشگاه‌ها، هنوز تیم‌هایی هستند که همچنان با اعمال شدن مقدار قابل توجهی از تغییرات و دگرگون شدن اوضاع، با همان روند قبلی به فعالیت در بازار نقل و انتقالات می‌پردازند.

در واقع، بهتر است بگوییم برخی مربیان همچنان به همان سیاست‌های قدیمی، مشخص شده و تا حدودی از رده خارج شده خود معتقد و به آن پایبند هستند. یکی از نمونه‌های بارز این دسته از مربیان، مهدی تارتار است که بعد از فسخ و جدایی توافقی اوسمار و نیامدن دراگان اسکوچیچ،مديران پرسپولیس تصميم گرفتند که هدایت پرسپولیس در فصل بیست و ششم را به او بسپارند.

شاید بیراه نگفته باشیم که فعال‌ترین تیم این روزهای نقل و انتقالات، پرسپولیس است. تا به همین لحظه، مسئولان پرسپولیس با چهار بازیکن قرارداد رسمی بسته و امضاء کرده‌اند و نکته جالب ماجرا اینجاست که سه بازیکن از چهار خرید جدید این باشگاه، از گل‌گهر و تیم سابق سرمربی فعلی سرخ‌ها به پرسپولیس منتقل و ترانسفر شده‌اند. پوریا شهرآبادی،مجید عیدی و مهدی تیکدری بازیکنانی هستند که در طی دو فصل قبلی، جزو شاگردان مهدی تارتار محسوب می‌شده‌اند و احتمالا طی روزهای آتی پوریا پور علی،دیگر شاگرد تارتار در تیم گل‌گهر هم به جمع قرمزهای پایتخت اضافه خواهد شد تا شمار بازیکنان منتقل شده از گل‌گهر به پرسپولیس، به عدد چهار برسد.

چنین رويه و رویکردی در حد معمول خودش، در سراسر دنیا رایج است و طبیعی است که یک سرمربی برای انتقال مفاهیم تاکتیکی در یک تیم جدید،به سراغ خرید و جذب بازیکنانی برود که از قبل با آنها سابقه همکاری داشته و شناخت کاملی از آنها دارد. این امر با خرید یک یا نهایتا دو بازیکن قابل توجیه و توضیح است اما اگر از حدش بگذرد و رد شود، نمی‌تواند اتفاق متفاوت و مثبتی برای یک تیم با سرمربی جدید رقم بزند.

در حقیقت، اینکه مهدی تارتار خواستار خرید چهار بازیکن از تیم سابقش است و می‌خواهد با آنها مجددا در یک تیم جدید با موقعیتی جدید کار کند، نه تنها پیشرفتی حاصل نشده؛ بلکه حتی در این شرایط، چنين اقدامی می‌تواند چند قدم رو به عقب قلمداد شود. در واقع، خرید قابل توجهی از شاگردان اسبق و اضافه کردن آنها به یک تیم جدید، پسرفت قابل مشاهده‌ای است که می‌توان در طی یک دهه اخیر رد آن را در افکار و ایده‌های بعضی مربیان از جمله مهدی تارتار پیدا کرد. اگر این وضعیت همچنان ادامه پیدا کند، نه تنها بازیکنان جدید و استعداد‌های جذابی به لیگ برتر معرفی نمی‌شوند؛ بلکه فقط عده‌ای خاص از بازیکنان هستند که همزمان با جابه‌جایی برخی مربیان، از این تیم به آن تیم نقل مکان می‌کنند.

این در حالی است یک سرمربی باید بتواند تاکتیک‌های مدنظرش را با یک سری از بازیکنان جدید و جو و اتمسفری متفاوت از منظر هواداری تطبیق دهد. در غیر این صورت، چنین چرخه‌ای که از قضا معیوب و از کارافتاده به حساب می‌آید، هر فصل در مقاطع نقل و انتقالات تکرار خواهد شد و خروجی تولید و معرفی استعداد‌ها و بازیکنان آینده‌دار را به صفر نزدیک می‌کند و از سویی دیگر، آینده تیم ملی هم با عدم نسل‌سازی درست به خطر خواهد افتاد.