عجیبترین استقبال تاریخ؟!
روزنامه گل
معین احمدوند - ملیپوشان پس از کسب سه تساوی متوالی و گرفتن سه امتیاز و البته ناکامی در صعود به مرحله حذفی، عصر چهارشنبه هفته گذشته به کشور بازگشتند.البته ماجرای بازگشت تیم ملی به خاک کشور، به خودی خودش حکایت بسیار جالب و تا حدودی عجیب و غریبی داشت و از برخی زوایا مضحک بود. قبل از اینکه تیم ملی به کشور بازگردد، برخی شبکههای تلویزیونی به صورت زيرنويس اطلاعیه داده بودند که طرفداران تیم ملی میتوانند برای استقبال از ملیپوشان عصر چهارشنبه به فرودگاه بیایند. چنین اقدامی از همان ابتدا که به شکل زیرنویس پخش میشد، در نوع خودش تعجببرانگیز بود.
به هر حال، تعدادی از هموطنان عصر چهارشنبه از ساعاتی قبل به فرودگاه رفته بودند تا از ملیپوشان استقبال کنند.جالب اینجاست که تعدادی از حاضران فرودگاه تصمیم گرفتند برای عوض کردن و تغییر دادن حال و هوا و جو، تشویق این روزهای هواداران نروژ را که به تشویق وایکینگی معروف شده،انجام بدهند!
پس از چند ساعت تأخیر، بالاخره ملیپوشان و کادرفنی و مجموعه تیم به فرودگاه رسیدند و برخی بازیکنان هم صحبتهایی انجام دادند و حتی به صورت مستقیم و غیرمستقیم، از مردم عذرخواهی و اظهار شرمندگی کردند. از همه عجیب و غریبتر حرفهای امیر قلعهنویی با دوربین و خبرنگار صدا و سیما بود.
در واقع امیر معتقد بود گل شجاع به مصر سالم بوده و تیم او توانسته برابر نماینده آفریقا،بالاترین نرخ امید به گل را در جریان مسابقات ثبت کند! البته از دیدگاه و دریچه نگاه سرمربی تیم ملی همه این موارد دستاورد بزرگی برای فوتبال ملی ایران به حساب میآید! جدا از برنامه و طرح استقبال، فدراسیون تصمیم گرفته بود که به هر کدام از اعضای تیم ملی مبلغ بیست میلیارد تومان پاداش دهد که معلوم نیست این پاداش بابت چه دستاورد و افتخار خاصی به ملیپوشان باید پرداخت شود!
فارغ از این بحث پاداشها، سوال مهمتر و اساسیتر اینجاست که ملیپوشان به خاطر کدام دستاوردشان مورد استقبال قرار گرفتند؟ آیا عدم صعود به مرحله حذفی و قرارگیری میان سی و دو تیم که تعداد تیمهای اصلی جامهای پیشین به همین مقدار بود، باید دستاورد خاص و ویژهای در نگاه سایر رسانهها ثبت شود؟ آیا تیمی که حتی اکثر بازیکنانش معتقد به شرمندگی مقابل مردم هستند، باید با این استقبال مواجه شوند؟ آیا تیمی که نتوانست برابر نیوزلند نتيجه لازم را کسب کند و مقابل مصر دیر به یاد حمله کردن افتاد و کار صعود خود را به قضا و قدر و تقدیر سپرد، باید مورد استقبال یک عده قلیلی قرار بگیرد؟
درست است که شرایط لجستیکی تیم ملی اصلاً و به هيچ وجه در حالت عادی و نرمال نبود و شاگردان قلعهنویی از فقدان یک دیدار دوستانه بزرگ و خوب رنج میبردند و البته کشور میزبان هم شرایط مناسبی برای تیم ملی فراهم نکرد، اما نباید این گفتهها به بهانه و توجیهی برای بد بازی کردن و عدم ارائه عملکرد مناسب و درخور تبدیل شود.
حداقل این توقع و انتظار میرفت که مهدی تاج، امیر قلعهنویی و مابقی دستيارانش از مردم و اهالی فوتبال به خاطر کسب نتایج ناامیدکننده، معذرتخواهی کنند اما چنین اتفاقی تا به الان رخ نداده و از قضا برنامه استقبال هم طراحی شد تا عدهای بخواهند همه چیز را وارونه و حقیقت را طوری دیگر نشان دهند! نگاهی کوتاه برآنچه بر تیم ملی کرهجنوبی و سرمربی فراریاش پس از حذف آنها در دور گروهی گذشت، کافی است تا متوجه شویم این استقبال،یکی از بیدلیلترین و عجیبترین استقبالهای تاریخ ادوار ورزش ایران بوده است!
هرچند که شاید همان عده خاص و محدود فکر میکنند که ما در جهان فکری خودشان زیست میکنیم و نفس میکشیم و از قضا حتماً هم انتظار دارند که از این نتایج و نمایشهای ملیپوشان،دستاوردهای خارقالعاده بسازیم! با وجود و حاکم بودن چنين تفکراتی بر بدنه ورزش از جمله فوتبال، پیشرفتها به ندرت برای ورزش ایران به وجود میآیند و حاصل میشوند! برای رسیدن به موفقیت، بیشتر اوقات تغییر دادن مسیر لازم و ضروری به نظر میآید.
