روزنامه گل

شاهین طهرانی - جام جهانی، مهم‌ترین صحنه فوتبال دنیاست؛ تورنمنتی که نه فقط برای نتیجه گرفتن، بلکه برای ساختن آینده فوتبال یک کشور اهمیت دارد. بسیاری از ستاره‌های امروز فوتبال جهان، نخستین تجربه بزرگ ملی خود را در همین مسابقات به دست آورده‌اند؛ حتی اگر در آن مقطع هنوز آماده فیکس شدن نبوده باشند. اما به نظر می‌رسد امیر قلعه‌نویی در جام جهانی ۲۰۲۶ نگاه متفاوتی به این موضوع داشت.تیم ملی ایران در شرایطی از جام جهانی کنار رفت که بر اساس آمار رسمی فیفا، شش بازیکن حاضر در فهرست نهایی حتی یک ثانیه هم فرصت حضور در زمین را پیدا نکردند؛ آماری عجیب برای تیمی که تنها سه مسابقه انجام داد و در نهایت نیز موفق به صعود از مرحله گروهی نشد.البته در میان این شش تن ، بازی نکردن دروازه بانها قابل پیش بینی بود.

یکی از مهم‌ترین این نفرات، دنیس اکرت بود؛ مهاجمی که با سر و صدای فراوان به تیم ملی دعوت شد، در فهرست نهایی جام جهانی قرار گرفت، اما در نهایت حتی یک دقیقه هم به میدان نرفت. این در حالی است که دعوت از اکرت عملاً باعث شد تعدادی از مهاجمان جوان و آینده‌دار فوتبال ایران پشت درهای جام جهانی بمانند. نام‌هایی مثل کسری طاهری، رضا محمودی، عبدالله‌نژاد و چند استعداد دیگر که شاید حضور در چنین تورنمنتی می‌توانست آغاز مسیر ملی آن‌ها باشد.

نکته جالب‌تر اینکه امروز دنیس اکرت در رزومه فوتبالی خود عنوان «بازیکن حاضر در جام جهانی» را ثبت کرده است؛ عنوانی که تا پایان دوران فوتبالش همراه او خواهد بود، هرچند حتی یک ثانیه هم در زمین مسابقه حضور نداشت. اما آن جوان‌هایی که از فهرست خط خوردند چه؟ آن‌ها چه زمانی قرار است تجربه بین‌المللی کسب کنند؟

روزبه چشمی نیز نمونه دیگری از این تصمیمات بحث‌برانگیز بود. هافبک باتجربه استقلال در شرایطی به جام جهانی رفت که پیش از آغاز مسابقات با مصدومیت مواجه شده بود و در نهایت نیز هیچ فرصتی برای بازی پیدا نکرد. حضور بازیکنی مصدوم در فهرست نهایی، آن هم در تورنمنتی به اهمیت جام جهانی، این سؤال را ایجاد می‌کند که آیا نمی‌شد یک بازیکن جوان‌تر را جایگزین کرد تا دست‌کم تجربه حضور در بزرگ‌ترین آوردگاه فوتبال جهان نصیب نسل آینده شود؟

البته هیچ‌کس منکر اهمیت تجربه و نقش بازیکنان باتجربه در رختکن نیست. فوتبال ملی فقط یازده نفر داخل زمین نیست و گاهی حضور یک بازیکن بزرگ می‌تواند به تیم کمک کند. اما وقتی تیم از مرحله گروهی صعود نمی‌کند و چند بازیکن حتی یک دقیقه هم بازی نمی‌کنند، طبیعی است که این پرسش مطرح شود: اگر قرار نبود این نفرات بازی کنند، چرا سهمیه محدود جام جهانی صرف آن‌ها شد؟

جام جهانی فقط میدان امروز نیست؛ سرمایه‌گذاری برای فرداست. شاید بزرگ‌ترین انتقاد به فهرست امیر قلعه‌نویی همین باشد؛ اینکه در کنار تلاش برای نتیجه گرفتن، فرصتی تاریخی برای آماده کردن نسل بعدی فوتبال ایران نیز از دست رفت و حالا سؤال اصلی باقی مانده است؛ اگر جوانان امروز در جام جهانی فرصت تجربه پیدا نکنند، قرار است فردا با کدام پشتوانه و کدام تجربه، بار تیم ملی را بر دوش بکشند؟