روزنامه گل

نیم فصل نخست لیگ برتر فوتبال ایران به پایان رسید و نمایندگان ایران در فوتبال باشگاهیِ آسیا از مرحله گروهی صعود کردند. در آینده نزدیک و بعد از برگزاری جام جهانی، مسابقات مقدماتیِ تورنمنت‌هایی چون جام ملت‌ها نیز آغاز خواهد شد. از طرفی مرحله حذفی لیگ قهرمانان سطح دو آسیا و لیگ الیت این قاره به صورت رفت و برگشت در پیش رو است. دیدارهایی که برای فوتبال ایران بسیار حساس بوده و پیش‌زمینه‌هایی چون چمن با کیفیت و حضور حداکثری تماشاگران می‌تواند کمک شایانی به موفقیت نمایندگان ایران و تیم ملی نماید. اما هیچکدام از این امکانات ضروری در دسترس نبوده و باشگاهی چون استقلال تهران هنوز نیز موفق نشده است استادیومی ثابت و البته با کیفیتی را برای ادامه لیگ داخلی و آسیا معرفی نماید. این داستان درمورد پرسپولیس نیز صادق بوده و حتی سپاهان و تراکتور، دو باشگاه نیمه خصوصی ایران نیز از داشتن ورزشگاه اختصاصی که درمالکیت آنان باشد، محروم هستند. در این شرایط نباید به موفقیت پایدار فوتبال ایران امیدوار بود.

بی خانمان‌های بزرگ

دو باشگاه بزرگ اما بی‌خانمان ایران در دو فصل اخیر و به علت عدم تکمیل ورزشگاه آزادی که به تعبیری ورزشگاه خانگی این دو تیم محسوب می‌شد، غیرقابل پیشبینی‌ترین وضعیت خود را تجربه می‌کنند. تمام دلخوشی آنان به ورزشگاه کوچک اما تا حدودی مجهزِ شهر قدس بود که آن هم به علت تعمیرات تا اطلاع ثانوی تعطیل شده است. البته خبرهایی در مورد ساخت ورزشگاه اختصاصی در حول و حوش این دو رقیب سنتی شنیده شده است اما نباید در بازه زمانی کوتاه مدت به بهره‌برداری برسد. آن طرف دو مالک متمول این دو باشگاه به لحاظ مجوزهای دولتی محدودیت‌های زیادی در خصوص پرداختن به این مقوله داشته و قاعدتا نباید از بخش دولتی انتظار خدمات غیردولتی و غیرانتفاعی داشت. بی خانمان‌های بزرگ ایران که در چند فصل اخیر از لیست غول‌های فوتبال آسیا خارج شده‌اند، در مقایسه با حریفان قدرتمند خود از حداقل‌های ممکن نیز محروم بوده و لازم است در طول یک فصل از تیم‌های بزرگ و کوچک در ورزشگاه‌های گوناگونی پذیرایی نمایند.

چند ورزشگاه استاندارد

البته چند ورزشگاه نسبتا استاندارد در کلان‌شهرهایی چون تبریز، مشهد، اصفهان و اهواز ساخته شده است و باید به این ورزشگاه‌ها، استادیوم‌های یزد و شیراز را نیز اضافه کرد. ورزشگاه‌هایی که البته با نواقصی نیز برخوردار بوده و گاهی شرایط میزبانی را از دست داده‌اند. " ورزشگاه امام رضا ع بعد از سقوط نمایندگان استان خراسان رضوی کاملا بلااستفاده شده و با توجه به اینکه در مرکز شهر مشهد قرار دارد، شرایط میزبانی در دیدارهای بزرگ باشگاهی و ملی را به طور کامل ندارد. از طرفی باید به این نکته اشاره کرد که سرانه ورزشگاه‌ استاندارد در ایران بسیار پایین‌تر از تعداد باشگاه‌ها و ورزشکاران فعال در رشته فوتبال بوده و بیم آن می‌رود سرنوشت آزادی بعد از مدتی گریبانگیر ورزشگاه‌های موجود شود.

آزادی در انزوا

سوال اینجاست؟ چرا پروژه تکمیل و یا تجهیز ورزشگاه بزرگ آزادی بیش از حد تصور طولانی شده است؟ "مجموعه‌ای استاندارد با چند چمن تمرینی که در استادیوم اصلی آن بازی‌های خانگی تیم ملی فوتبال ایران و دو تیم بزرگ پایتخت‌نشین برگزار می‌شد." در خصوص این ورزشگاه خاطره‌انگیز که در حال حاضر در انزوای تاریخی بسر می‌برد باید گفت؛ وضعیت چمن ورزشگاه آزادی بعد از بازی دراماتیک استقلال تهران با آنیانگ مورد انتقاد کارشناسان داخلی و خارجی قرار گرفته و بعد از این اتفاق و پس از پایان اولین دوره لیگ برتر فوتبال، محسن مهرعلیزاده رئیس وقت سازمان تربیت بدنی و محسن صفایی فراهانی رئیس وقت فدراسیون فوتبال تصمیم به بازسازی اساسی چمن گرفته و به همین علت ورزشگاه آزادی برای خاکبرداری و کاشت چمن جدید و استاندارد تعطیل شد. درحقیقت به همان اندازه که وضعیت چمن آزادی مورد توجه قرار گرفت، بنا و سازه در حال فرسایش آن به فراموشی سپرده شد. موضوعی که در فصول اخیر باعث نگرانی گردیده و دست آخر به بازسازی و ترمیم بخش اعظمی از ورزشگاه و سکوهای آن منجر شد. اینکه این بازسازی چه مدت زمانی به طول خواهد انجامید، نامشخص بوده و اینکه استانداردها و آیتم‌های روز فوتبال در آن لحاظ خواهد شد نیز بسیار مهم و اساسی است.

استادیوم‌های کم‌خاصیت

اگر از چند ورزشگاه بزرگ ایران به جهت برگزاری مسابقات سطح یک باشگاهی فاکتور بگیریم، و اگر بخواهیم ورزشگاه‌هایی چون شهدای مس، پارس شیراز و چند ورزشگاه دیگر را به علت حضور نمایندگان شهرهای مذکور و فعال بودن آنان، نادیده بگیرم، باید به چند ورزشگاه دیگر که در حال حاضر هیچ فعالیتی در آن انجام نمی‌گردد و به تعبیری کم‌خاصیت هستند اشاره کنیم. ورزشگاه‌هایی که البته تعدادی از آنان به لحاظ شرایط چمن و امکانات نیز در پایین‌ترین وضعیت قرار داشته و تصمیم درستی در خصوص تجهیز و یا تکمیل و یا بهره‌برداری از آن گرفته نشده است. ورزشگاه‌هایی چون انقلاب کرج و تختی در گروه نخست قرار داشته و استادیوم‌هایی چون ثامن و امام رضا ع مشهد و المپیک کیش و ورزشگاه کاشان در گروه دوم بوده و به دلایلی در دیدارهای بزرگ فوتبال ایران استفاده نشده و یا به دلیل عدم حضور نمایندگان شهرهای مذکور در سطح یک و دو فوتبال کشور در سکوتی مطلق قرار دارند. دور ایران در یک فصلبا وضعیت موجود تعدادی از باشگاه‌های ایرانی، از سرخابی‌های پایتخت گرفته تا باشگاه‌های شهرستانی در طول یک فصل، دور ایران را طی کرده و هر هفته مسابقه خانگی خود را در شهری متفاوت برگزار می‌کنند. استقلال به یزد رفته است. پرسپولیس بین تهران و قزوین مُردد مانده است. در فصول گذشته نساجی مازندران چند دیدار خود را در مشهد برگزار نمود. این عدم ثبات و این رفت و آمدهای فراوان که ذهنیت بازیکنان را برهم زده است، نتیجه‌ای جز نتایج ضعیف و یا مصدومیت‌های دوره‌ای و یا محرومیت از میزبانی در آسیا را در پی نداشته و البته تمام شرایط را به نفع باشگاه‌هایی رقم زده است که در ورزشگاه‌های بی‌کیفیت و یا کم کیفیت ایران از نمایندگان کشور امتیاز می‌گیرند. " النصر در فصل گذشته در زمین نامناسب استادیوم قدس، پرسپولیس را زمین‌گیر کرده و با امتیاز از ایران خارج شد." بهتر است دلسوزان فوتبال ایران درخصوص موضوع مهمی چون پرداختن به استادیوم‌های مجهز و البته اختصاصی، اقدام موثری را انجام بدهند.